"Sarı Melek" Bernd Schuster ve Beşiktaş

"Teknik Direktörlüğümün ilk yıllarıydı. Bir maçta kaybetmiştik ve otobüsle geri dönüyorduk. Yolculuğumuz boyunca yerimden kalkmadım. Mola vermiştik, herkes indi, ben hala yerimde oturuyordum. Yedi saat boyunca kımıldamadım yerimden." Beşiktaş'ın yeni Teknik Direktörü Bernd Schuster'i tanımak ve tanıtmak için belki yüzlerce örnek var, hepsi birbirinden etkileyici. "Yenilmeyi sevmiyor" derler lakabi "Sarı Melek" olan Schuster hakkında. Ilımlı bir yaklaşımdır bu, yenilmekten nefret ediyor o çünkü.

Kısa bir dönem Teknik Direktörlük yaptığı yuvası 1. FC Köln'de, futbolcularına sinirlenen ve devre arasında soyunma odasına girmeyip, fırtınalı yağmurda 15 dakika bekleyen bir isimden bahsediyoruz. Rakip takımın kazandığı bir kupa finalinden sonra sevinç gösterilerine dayanamayıp stadı terkeden bir teknik adamdan bahsettiğimiz gibi. "Aman allahım, bu adam mı Beşiktaş'ın başına geçecek" diyenleri duyar gibiyim. Bunları amatörlüğüne de yorumlayabilirsiniz, sınırsız kazanma hırsına da. İkinci şıkka yorumlayan Real Madrid yönetimi, ezeli rakipleri Atletico Madrid ve FC Barcelona'da oynayan Schuster'i, ki bu konuda İspanya'da hala tek, Teknik Direktörlüğe getirmişti iki yıl önce, hemde Fabio Capello'yu kovararak.

Hırslı ve kazanmak için varını yoğunu veren biri olduğu için, Alman devi Bayern Münih de, Teknik Direktör aradığı her dönemde onu listesine yazıyor. Ancak bugüne kadar hiç göreve getirmemesi de, Schuster'in zor bir karekter olmasıyla ilgili bir durum. Bu çekince sadece Bayern Münih için geçerli değil. Shakthar Donezk, FC Getafe, UD Levante, Real Madrid gibi kulüplerde başarılı olan Schuster, Almanya'da hiç bir zaman dikiş tutturamadı. Ne Teknik Adam olarak, ne de futbolcu olarak. Zamanın en iyi futbolcularından biri olmasına rağmen, Milli Takım'ın hiç yıldızı olmadı ve hatta 24 yaşında Milli Takımı bıraktığını açıklamıştı. "Onu hiçbir zaman anlayamadık" der her fırsatta Almanların efsanesi Franz Beckenbauer. Aslında daha doğrusu Schuster'in hiçbir zaman kendini anlatamadığıdır.

Türk Futbolunun efsanelerinden Jupp Derwall'in (onu saygıyla anıyoruz!) vefat etmeden önce verdiği röportajlarından birtanesinde Milli Takım'da hocası olduğu Schuster hakkında ilginç bir ifade kullanmıştı: "Ona daha çok yakınlık göstermem gerekiyordu. Yapmadım ve bu konuda pişmanım." Aslında "ne seninle ne de sensiz" durumu var. Çok sevildiği söylenemez ama çok büyük saygı görüyordu yeteneklerinden dolayı her zaman Schuster. Hem futbolcuyken hemde Teknik Direktörken. İmza attırdığı yeni hocasını tanıtırken, zamanın Real Madrid Başkanı Ramon Calderon'un surat ifadesi sanki az önce Barcelona'yi 8-0 yenmiş gibiydi. Aynı şekilde Donezk'in Roman Abramovich'i Rinat Ahmedov da Schuster'i "ünlü alman uzmanı" olarak tanıtmıştı, ancak ligde şampiyonluk şansı kaybolunca görevden almıştı. "Mükemmel futbol oynamak istiyoruz" iddiasıyla gelen Schuster göze hoş gelen futbol oynatsa da, bu Şampiyonlar Ligi'nde başarı hedefleyen Ahmedov'un için yeterli değildi.

Soru şimdi şudur: Beşiktaşlılar, Bernd Schuster ile mutlu olabilecek mi? Bu öncelikle Beşiktaş yönetiminin elinde. Bunda kastım "Schuster'e 50 Milyonluk transfer bütçesi ayırın" değildir. Schuster'in de böyle bir talebi olacağını zannetmiyorum. Zamanında "Cristiano Ronaldo'ya ihtiyacım yok" diyebilen Schuster'in, Beşiktaş'tan imkansızları istemeyecektir. Ancak Beşiktaş yönetimi, eğer başarılı olmak istiyorsa, Schuster'i anlamayı öğrenmeli. Mutlaka gelecek olan sert çıkışlarını iyi anlamalı, kimyasını çözmeli ve arada bir sırtını sıvazlamalı.
Tıpkı Derwall'in söylediği gibi. "Hoca, şu adamı oynat" denmemeli, basınla hiçbir zaman iyi ilişkeleri olmayan Schuster'i korumalı.

Ilk etapta açıklanan altı hocadan en iyi tercih tabii ki Felix Magath olurdu tabii ki, ancak Bernd Schuster'in yapısı itibariyle Beşiktaş'ta mutlu olacağı ve camiaya kısa zamanda ayak uyduracağını zannediyorum.

Pascal Nouma

Fransa'da doğdu, Beşiktaşlı oldu...
Resim kaynağı: Spox.com

Kimliğini kaybeden Rijkaard’ın Devrimi

Frank Rijkaard'ın, Galatasaray'ın başına geçişi birçok açıdan heyecan vericiydi. Hollandalı teknik adamın başlı başına bir marka olmasının yanında, geçmişte oynattığı futbol ve sadece ismiyle getireceği futbolcular, Galatasaray'da güzel günlerin habercisiydi. Ama iyi başlayan bu serüven iyice yokuşa doğru sürüklenmeye başladı. Bu düşüşün sebebini Rijkaard'ın Teknik Direktörlük yeteneğini sorgulamakla ve bunu ırkçı söylemlere itibar ederek analiz etmek (!) işin çirkin boyutu. Şimdi acımasızca ve kişisel eleştirilerde bulunanların, Rijkaard' ın geldiği günlerde yaşadıkları sportif orgazmı da unutmamak lazım.

"Rijkaard Teknik Direktör değil diye Galatasaray kazanamıyor" mantığı ile Galatasaray'da onlanları özetlemek ne kadar yanlışsa, her hamlesine "Rijkaard büyük hocadir, vardır bir bildiği" demek de yanlış. Rijkaard'ın problemi, Teknik Direktör yeteneğinin olmaması değil, son dönemde kimliğini kaybetmesidir. Futbolda felsefeye inanan ve bu felsefe ile büyük başarılara imza atmış olan Rijkaard'ın kendi çizdiği yoldan ayrılmasıdır sorun. Teknik Direktörlük idolü olarak Johan Cruyff'u gösteren ve bunu "zor zamanlarında bile yolundan şaşmadı ve sonunda başarılı olması“ ile açıklayan Rijkaard'ın, Barcelona'daki zor dönemlerinden birtanesinde Van Bommel, Gabri, Edmilson ve Thiago Motta'dan oluşan bir orta saha kurmuş mudur? Kursaydı ne olurdu? Camp Nou'da Beyaz Mendil sallanır miydı?

Barcelona'yi bilemiyorum ama Galatasaray'da beyaz mendillerin zamanı geldi çattı. Yapılan tüm hamleler aleyhine işliyor sarı kırmızılıların. Galatasaray, tam tamına sekiz tane defansif ağırlıklı oyuncu ile çıktığı bir maçta, ısrarla açık veriyorsa ve hatta iki tane orta saha oyuncusu ile oynadığı maçlardan kat kat daha çok pozisyon veriyorsa, arızanın büyüklüğü ortaya çıkıyor. Galatasaray bir sistem karmaşası içinde sezonun sonuna geldi ve doğruyu hala bulamadı. Rijkaard, kısa vadeli başarı için savaş veren meslektaşları Christoph Daum ve Mustafa Denizli yanında performans olarak sönük kalmış gibi gözüküyor. Rijkaard’ın planlaması uzun vadeli gibi gözükse de, buna ne kadar sabır gösterilecek? Ülkemizden ayrılan her Teknik Direktör az gösterilen sabırdan yakınıp buradan ayrılıyor.

Galatasaray’da belki yine geçmiş zamanlarda olduğu gibi bir Teknik Direktör değişikliği hamlesi yapacakk kaybedilen şampiyonluk sonrası. Ancak bu durumda ne olduğunu bilmeden "Total Futbol devrimi"nden bahsedenlerin kredisi de yavaş yavaş tükenme noktasına geliyor ve bunun da farkında olmalılar. Son yılların tablosu ortada; Karl-Heinz Feldkamp gibi kurt bir hocayla denendi, Michael Skibbe gibi genç bir hocayla denendi, Bülent Korkmaz ile iç bünyeden birisiyle denendi ve son olarak Frank Rijkaard ile bir dev getirildi. Son seçenekten de hüsran çıkarsa, çok fazla bir alternatif kalmayacak artık.

Galatasaray yönetimi, bu sezon nasıl biterse bitsin, Frank Rijkaard'ın arkasında durmalıdır ve şimdilerde vermediği desteği vermelidir. Destek sadece "hocamızın arkasındayız" sözleriyle de sınırlı kalmamalıdır. Türkiye'ye gelip sadece saha içi değil saha dışında da bütün benliğini değiştiren Rijkaard'ın yolunu açmak zorundandır. Rakip takımın yardımcı antrenörlerinden itip kakılan bir Rijkaard değil, Galatasaray’da geçmişte yakalanan başarılar için çalışan bir Rijkaard’tır istenilen. "Burası Türkiye, burada Futbol farklıdır" mantalitesi hakim güzel ülkemizde. Doğru! Burada futbol farklı. Burada futbol başarısız bir kompleks. Burada futbol kendi dinamikleri içinde kendini eğlendiren bir sektör. Bu karmaşanın içinden sıyrılıp başarı yakalanmak isteniyorsa, Rijkaard'ın Türk Futboluna değil, Türk Futbolu, Rijkaard'ın yetiştiği ve başarılı olduğu mantaliteye ayak uydurması lazım.

Bu öngörünün Galatasaray yönetiminde var olup olmadığı ilerki haftalar gösterecek. Eğer bir süpriz olur da, Galatasaray Rijkaard'a sahip çıkarsa, yapılmak istenen devrimin ilk gerçek adımı bu olacaktır. Destek çıkılmadığı ve ortada dolaşan iddialar, ki bunlardan biri Abdullah Avcı'dır, gerçekleşirse, devrim kapıları Galatasaray için kapanır.

ŞAMPİYON KİM OLACAK? HESAPLAYIN!

Abdullah Avcı'nın suçu nedir?

Beşiktaş - İstanbul Büyükşehir Belediyespor maçı ligimizin son zamanlarda kötü futbol çizgisine uyan bir karşılaşma oldu. Milyonlarca para sayanlar ile milyonlarca para sayamayanların arasında kalite farkı göremediğimiz maçlardan birisi daha oldu. Necip Uysal'ın cesur ve olumlu görüntüsü dışında futbol adına çok fazla birşey yazamadığımız için, saha dışında olanlara dikkat çekmek gerekiyor. Beşiktaş tribünlerinin İBB ve Abdullah Avcı aleyhindeki tezahüratlar şaşırtmadı değil. IBB ve Abdullah Avcı ikilisi sadece İnönü'de değil, birçok statta oldukça sert tepkilerle karşılanır. Bunu anlamakta gerçekten güclük çekiyorum. Bu ligde işini doğru dürüst yapan nadir ekiplerinden birtanesine bu tepki nedir?

"Bize puan lazım, size lazım değil, bu hırs nedir" olayı mıdır? "Biz büyük takımız, sizin taraftarınız yok, niye bu kadar başarılışınız?" kıskançlığı mıdır? Yoksa Abdullah Avcı ve kulübüne yakıştırılan siyasi görüş müdür? 11 eksikle ligin şampiyonu ve şampiyon adayı karşısına çıkan ve iyi niyetle mücadele eden bir takıma bu muamemele hoş değil. Büyük camiası, lobisi, taraftar desteği ve sınırsız parası olan kulüplerinin, Büyükşehir'den sadece 11 puan önünde olmasına sebep olan kişilere verilen tepkiler daha doğru olurdu.

Yalçın’ın birşey demesine gerek var mı?

Aslında sadece an meselesiydi ve sonunda da başardık. En sakın olanını da çıldırttık. Frank Rijkaard’ın Antalyasporlu Yalçın hakkında söyledikleri düşündürücü. „Jo’yu bilerek sakatladı“ iddialarına „doğru“ demesi ve bu oyuncu hakkında ağır konuşması normal bir futbol tartışması olarak görülmemesi lazım. Rijkaard yandaşları Yalçın’a ateş püskürüyor, muhalifler Galatasaray’a ve Teknik Direktörüne. Hatta adamlığını tartışanlar bile var. Bu yeni birşey değil, bu yüzden maalesef artık buna da şaşırmamak lazım.

Tabii ki bir futbolcunun başka bir futbolcuyu bilerek sakatlayıp sakatlamadığı konusu konuşulması gerek. Bu iddia gerçekse, herşeyden önce zaten bir suçtur. Daha da ötesi sporun bittiği noktadır. Ama konuşulması gereken başka bir konu daha var, oda Rijkaard’ın bile artık bu işlerin işine girmesi. Biz bu adamı taraflı tarafsız futbolumuz hakkında güzel tespitler yaptığı için övdük, hatta taraflı tarafsız onu bu yüzden sevdik.

Verdiği her röportaj da önemli bilgiler verdi, bizi bize anlattı ve çalışmamız gereken konuları işaret etti. Klişe bir laf olarak algılamayın ama doğrusu bu; Frank Rijkaard, Türk Futbolu için bir şanstır. Ancak bu şansı kaybetmeye emin adımlarla ilerliyoruz. Kendi içimizdeki anlamsız kin ve nefret yüzünden, askı aşan renk cehaleti yüzünden. Frank Rijkaard, eski bir Galatasaraylı’nın yeni bir Galatasaraylı oyuncuyu bilerek sakatlayıp sakatlamaması tartışmasına girmemesi lazım. Onu buraya sürüklememek lazım. O bu yüzden gelmedi bu ülkeye.

Belki Rijkaard’ı bunun içine bilerek sürükleyenler oldu, onu kullananlar oldu ama daha da ötesi Rijkaard’ın artık kendi de bazı şeyleri görmesi de uzak bir ihtimal değil. Yalçın Ayhan’ın „Jo’yu bilerek sakatladım, seni de sakatlarım“ sözü ne kadar doğru, ne kadar yalan bilemiyoruz ama açık konuşalım; Yalçın’ın birşey demesine gerek var mı? Turkcell Süper Ligi’nde manzara belirgin bir şekilde ortada değil mi? Bu sözleri kullanmadan uygulayan oyuncuyu bırakın bir yığın takım yok mu ülkemizin en elit liginde?

Topu bırakıp birbirine saldıran iki takımın savaşını, gazeteler „müthiş mücadele“ olarak manşetlediği bir ligin şahitleriyiz. Geçtiğimiz gece milyonların izlediği ve fizik mücadelenin cenneti olan Super Bowl'un o gardolap ebatlarındaki oyuncuları bile Süper Lig'de oynamaktan çekinir mi diye düşünmedim değil. „Erkek oyunu“ kılıfıyla sporla uzaktan yakından alakası olmayan bir beden aktivitesi izliyoruz epey zamandır Süperlig'de.

Yılın en itici sözcükleri olarak seçtiğim „marka değeri“ yerin dibinde. Bu markanın bu şekilde herhangi bir değeri yok. Çünkü olmayan birşeyi marka yapması gerekenleri bile çileden çıkartıyoruz, iyi niyetli çabalarına ihanet ediyoruz. Bu zihniyet ve bu zihniyete prim tanıyanlar olduğu sürece, bu böyle devam edecek. Iyi seyirler...

Maçları rahat izliyor musunuz?

Avrupa'nın dört bir yanını sardı, dur durak bilmiyor, her yere bulaştı, herkes önlem almaya çalışıyor, biz ise tehlikenin farkında değiliz ve belli ki başımıza bir felaket geldiğinde gerekenleri yapacağız. O da belki. Hayır, domuz gribinden bahsetmiyorum. Bu bahsettiğim başka bir virüs, bahis şikesi virüsü. Yada daha kısası; şike virüsü. En son İspanya'da patlak verdi. Avrupa Şampiyonu'nun ülkesinde şike yapıldığı ortaya çıktı. Daha önce Almanya'daki Bochum savcılığının tespit ettiği sayısız liglerde olduğu gibi. İspanyol savcılığı ve federasyonu hemen harekete geçti. Almanya'da da bu iddialar henüz söylenti safhasındayken ciddi bir hareketlenme oldu. Federasyon ve Lig yöneticileri acil toplantı yaparak önlemler almaya çalıştı. Savcılığın, bahis şikesi olaylarına karışan isimleri açıklamadığı bir ortamda, 3. ve 4. lig takımları bile kendi içlerinde araştırmalar yapmaya başladı, futbolculara "böyle bir olaya karışmadım" beyannamelerine imza attırıldı. Amatör takımlar Bochum savcılığına başvurarak, "bu olayda biz varmıyız, varsak ne yapabiliriz" diye harekete geçtiler, "her konuda yardımcı olacağız" açıklamaları yaptılar. İsviçre'de şikeye karıştığı iddia edilen kulüplerde futbolcular kadrodışı bırakıldı, "gerekirse ligden çekiliriz" açıklamaları yapıldı. Bosna'da, Hırvatistan'da savcılıklar harekete geçti ve bu şikeyle bağlantısı olduğu iddia edilen kişiler gözaltına alındı. Yine Almanya'ya dönersek, Federasyon, her yıl yüzbinlerce Euro'ları harcadığı bahis şikesi önleme sistemini geliştirmek için toplantılar yaptı ve gerekirse yine yüzbinlerce Euro'yu ödemek için işe koyuldu.Ya biz? Biz ne yapıyoruz? "Bizde yasa yok, biz birşey yapamayız" diye oturup film izler gibi izliyoruz olup bitenleri. Daha da korkunç olanı "Almanlar bizi karıştırmak istiyor, böyle birşey yok" diyenler var. "Bochum savcılığı da kim, onlara ne oluyor" diyenler var. Küçümsedikleri Bochum savcılığının yaptığı Türk Futboluna bir hizmettir, belki de en sevdiğimiz hobimiz olan futbol için son yılların en büyük hizmeti. "Böyle birşey yok" diyenlerin vermediği hizmeti veriyor savcılık ama biz hiç birşey yapmayarak bu hizmeti elimizin tersiyle itiyoruz. Bahıs şikesine karışan kişilerin isimleri hala açıklanmadı, bir süre de açıklanmayacak gibi görünüyor. Ama bu kişilerin hala Türk Futbolunda aktif olduğunu da biliyoruz, keza bu şikelerin hepsi 2009 yılında yaptığı açıklandı. "Süperlig maçları değildir" beyanları da ayrı bir komedi. Ne güzel, o zaman sorun yok değil mi? Türk Futbolu sadece 18 takım ve bir ligden mi ibaret? Türkiye'de sadece 2009 yılında 29 maçta şike veya şike girişiminin olduğu ve bu sadece o meşhur buz dağının görünen ucunun olduğu bir ortamda her hafta oynanan maçları ne kadar rahat izleyebiliyoruz? Ne kadar inanabiliyoruz sahada olup bitenlerin manipüle edilmediğine? Bir defans oyuncusunun kendi cezasahası önünde kaptırdığı topu bilerek kaçırmadığına ne kadar inanabiliriz? Bir forvetin müsait pozisyonda kaçırdığı golü bilerek kaçırmadığını nerden bilebiliriz? Türk Futbolunu lekeleyenler hala aramızda. "Bu iddialar ortada dolaşırken nasıl hayatlarına rahat devam ediyorlar" sorusunu sormak isterdim ama gereksiz görüyorum bunu, çünkü hala bir yaptırım yok, ve belli ki bir yaptırım gücü de. Ne virüsmüş be kardeşim…

Yetenek siz misiniz? Yeteneksiz misiniz?

Frank Rijkaard, Christoph Daum, Mustafa Denizli ve Şenol Güneş: Türkiye'nın en büyük dört kulübün dört kariyerli Teknik Direktörü. Dördünün de geçmişi başarılarla dolu, kulüplerinde göreve getirildiklerinde "bu nasıl hoca tercihidir" demedi hıç kimse. Diyemezdi de. Kulüplerin büyük hedeflerini yakalama doğrultusunda göreve getirildiler. Taraftarları ve kamuoyunu heyecanlandıracak captalar. Davullu, zurnalı, hava limanı kuşatmasıyla karşılandılar. Ancak Türkiye'deki Teknik Direktör gerçeğini en kısa zamanda öğrendiler. Geçtiğimiz günlerde Hugo Broos'un Trabzonspor üzerinden yaptığı türk futbol mantalitesi analizinin içinde barındırdığı gerçekleri yaşıyorlar. Trabzonspor'da görevine yeni başlayan Şenol Güneş dışındaki üç teknik adamın ilk başta işittikleri pohpohlamaların yerini acımasız eleştiri ve adamdan saymamalızklar aldı. Yapılan ve kısa zamanda 180 derece dönen yorumlar dikkat çekici.

Görevlerine başlarken dört teknik adam hakkında söylenenler;

Frank Rijkaard: Kariyerli, başarılı, disiplini sağlar, gençlere önem verir, takım içinde huzuru sağlar, futbolcularla iletişimi çok iyidir, yardımcılarını dinler, sistem futbolunu çok iyi bilir ve uygulatır, yıldızlarla arası iyidir ama sadece yıldız diye kimseyi oynatmaz, yenilik getirir, iletişimi mükemmeldir, vs.

Christoph Daum: Dahidir, akıllıdir, kurt hocadır, Türkiye Ligini çok iyi bilir, takımıyla iletişimi çok iyidir, disiplin konusunda taviz vermez, taktik uzmanıdır, işine kimseyi karıştırmaz, gerektiği zaman babacan, gerektiği zaman sert bir hocadır, sorunlu futbolcuları bile kullanmayı çok iyi bilir, vs.

Mustafa Denizli: Şampiyon hoca, kurt hoca, piskolojik savaşlarını hep kazanır, rakibi iyi analiz eder, futbolcusunü iyi tanır, motivasyon uzmanıdır, Türkiye Liglerini en iyi bilendir, tecrübeliler ve gençlerin ayarını iyi yapar, dengeleri her zaman elinde tutar, yaşına rağmen heyecanlıdır, vs.

Şenol Günes: Güneşli günler gelecek, Güneş doğdu, rekorların adamı, Trabzonspor'un tek ilacı, Trabzonspor'un kurtuluş reçetesi, Trabzonspor'un ruhuni bilen tek adam, birleştirici, huzur verici, vs.


Bu dört ismin ikisi hakkında şimdi böyle düşünülüyor;

Frank Rijkaard: Disiplini sağlayamıyor, (önce) B Planı yok, (sonra) takımıyla çok oynuyor, futbolu bilmiyor, Barcelona'daki başarıları tesadüf, üç ün libero oynatıyor (?), takımı motive edemiyor, vs.

Christoph Daum: Bu işi bilmiyor, takımını tanımıyor, disiplini sağlayamıyor, (önce) belli bir düzenin dışına çıkamıyor, (sonra) sistemiyle çok oynuyor, takımının dediğini yapıyor, hedefleri kücük, takımı motive edemiyor, kaprisli, inatçı, vs.


Bu dört isminden biri hakkında yakın zamanda aşağıda yazıldığı gibi düşünülüyordu, şu an yine yukarda yazıldığı gibi anılıyor;

Mustafa Denizli: Yorgun, kafasında işi bitirmiş, canı istemiyor, aklı çeşme'de, takımıyla çok oynuyor, futbolcuları yanlış yerde oynatıyor, hep bir süpriz peşinde, yıldızlarını kullanamıyor, (önce) korkak (sonra) çok cesur, herkesi küçümsüyor, vs.


Bu dört isimden birtanesi de Şenol Güneş. O henüz yeni başladığı için "sonra bunlar konuşuldu" diyemiyoruz ama daha önce üç kere çalıştırıp ayrıldığı Trabzonspor'da nasıl zorluklar yaşadığını herkes iyi biliyor. Bu yüzden İstanbul'da çalışan üç meslektaşı hakkında yazılan ve söylenenlerin aynısını onada ayarlanacak bir müddet sonra.

Eleştirim, eleştiriye değil. Konuşulan bazı yanlışları tartışmıyorum, cünkü eleştirilecek hatalar yapılıyor ama her şeyi bu kadar siyah beyaz görmek gerçekten akıl dışı bir olaydır. Saydığım dört teknik direktörlerin takımları galip geldiğinde adam gibi adam ve iyi teknik direktör olmalarını, kaybettikleri zaman da adamlığını tartışmak ve yıllarca eğitim gördükleri ve uluslararası tecrübe kazandıkları mesleki yeteneklerini tartışmayı kabullenemiyorum. "Yetenek Sizsiniz" yarışma programından çıkmadı bu hocalar. Amatör değiller, yeteneksiz değiller. Bunun böyle olup olmadığını da, tuttukları takımların mağlubiyetine kızdıkları için canı yanan yada hizmet ettikleri muhalif kişilere yaranmaya çalışan yazarların yorumuna kalmış değildir.

Melih Gökçek, Beşiktaş'a Başkan olsana!

Sezon başında Galatasaray ve Fenerbahçe galibiyet serileri yakalarken, Beşiktaş gol bulmakta bile zorluk çekiyor, bunun sonucunda galibiyet almakta zorlanıyordu. Şimdi görüntü değişti. Galatasaray ve Fenerbahçe yokları oynuyor, Beşiktaş 8'de 8 yaparak 24 puan topladı ve lidere nefesini hissettirmeye başladı. Bu gidişle Beşiktaş'ın devreyi lider kapatması süpriz olmaz. Peki ne değişti de Beşiktaş puan kaybetmez oldu son haftalarda. Futbolunda aşırı bir düzelmenin olduğunu söyleyemeyiz. Rahatlıkla söyleyebileceğimiz başka konular var; Mustafa Denizli'nin takımıyla daha az oynaması ve bazı oyunculara güvenmeye başlaması takıma olumlu şekilde yansıdı. Diğer bir konu ise Beşiktaş'ın yendiği 8 rakibin de Ankaraspor boşluklarından dolayı Beşiktaş maçları önceleri uzun bir süre maç yapmaması. Bunun ne derece avantaj yada dezavantaj olduğunu tartışmıyorum ancak istatistikler yalan söylemiyor; bay çeken takımların hepsinin Beşiktaş'a yenilmesi kayda değer bir konu. Beşiktaşlılar, bu lig kaosuna neden olan Melih Gökçek ve arkadaşlarına nerdeyse teşekkür etmemiler. Hatta Beşiktaşlıların moda tezahüratıyla ve bununla başlığı da tekrar anlatmış ve hatırlatmış olalım: Başkan olsana Başkan olsana, Melih Gökçek Beşiktaş'a Başkan olsana!

Mehmet Güven kabusu bitmedi

Çocuğa ayıp ediyorum belki, hatta kesin olarak ayıp ediyorumdur. Son yıllarda Galatasaray'ın iyi gitmeyişleri Mehmet Güven çağrışımlarını sağlamıştı bende. Arda ve Aydın'dan daha yetenekli olduğu söylenen, ki bu Arda tarafından da iddia edilmişti, ama yeteneklerini hiçbir zaman göster(e)meyen Mehmet Güven, maçın gidişatı ne olursa olsun Karl-Heinz Feldkamp ve Michael Skibbe'nin oyuncu değişikliklerinde prensiydi. İyi oynadığına şahit olamadık çoğu zaman. Daha ötesi son derece moral bozucu bir futbol oynuyordu - büyük ihtimalle heyecandan. Transferin son günlerinde Galatasaray, Mehmet Güven'i takasta kullanıp gönderirken "kabus bitti" dedik içimizden ama kabus bitmedi. Galatasaray - Manisa maçında bu sefer misafir takımda sonradan oyuna dahil oldu. Yine bir oyuncu değişikliği. Yine Mehmet Güven ve yine sarı kırmızılı takımda bir iyi gitmeyiş. Galatasaray'ın puan kaybından öte kötü oyununu tabii ki Mehmet Güven'e bağlayacak değilim ama zanediyorum ki bugün hala Galatasaray'ın sözleşmeli oyuncusu olsaydı bugünlerde oynama şansı yüksekti. Frank Rijkaard'ın sezon başındaki futbol kalbine hitap, içine Otto Rehhagel kaçmış futbol yorumcularına ters gelen ofansif futbolundan sonra, son birkaç haftada Bülent Korkmaz'ın Galatasaray'ını hatırlatan, skoru bulup üzerine yatan, bir takımı izler olduk. Bunu da Galatasaray'ın iç sahada olsa bile yapamadığını öğrendik artık. Manisa hareketli oyuncularıyla Galatasaray'ın üzerine baskılı geldi. Yaser Yıldız, Galatasaray'da bir maçta bile oynayamadığı hareketli bir futbol oynadı, Ergin Keleş'in Trabzonspor'da Umut ve Gökhan'ın olduğu bir ortamda niye forma şansı bulamadığını sorar olduk, Joshua Simpson'un bir zamanlar niye Almanya'da geleceği parlak oyunculardan biri olduğunu tekrar hatırladık - birde Ayhan Akman'ın gününde olmadığı zaman ne kadar itici bir futbol oynadığını. Galatasaray artık klasikleşmiş fırsat tempe işine girdi yine, liderlik ayağına kadar geldi, Galatasaray "istemem" dedi, 13. hafta da Beşiktaş'a yaradı.

Son bir not: Mehmet Güven, lütfen alınma...

Galatasaray'dan beklenen nedir?

Diyarbakırspor - Galatasaray maçından sonra yapılan yorumları dinliyorum. Aklım almıyor. Frank Rijkaard ve futbolcuların galibiyete sevinmesine bile eleştiri getirildi. Galibiyetin nasıl geldiği konusundaki eleştirilerden bahsetmiyorum bile. Bir grup insan Galatasaray'dan fark bekledi anlaşılan. Deplasmanda. Diyarbakır'da. Turkcell Süperligi'nde. Bu rüyadan uyanın arkadaşlar. Galatasaray'ın aldığı galibiyet çok önemliydi, nasıl olduğu ilk etapta ilgilendirmiyor. Ayrıca çok kötü başladığı ve geriye düstügü maçta, soğukkanlı kalıp maçı çevirmesini bildi, maçın büyük bölümünde kontrolü eline aldı - 10 kişi kaldıktan sonra bile. Ayrıca Diyarbakırspor herhangi bir takım da değil, Pazar akşamı çok iyi oynamamasına rağmen, baya iyi bir takım. Sezon başlamdan iki hafta önce ilk11’i çıkartacak kadar futbolcusu olmayan bir ekibin şimdiye kadar gösterdiği lig performansı alkışa değer. Bu yüzden Galatasaray’A yapılan bu acımasız eleştirileri anlamak gerçekten güç. Galatasaray'dan beklenen nedir? Her rakibini gole boğması mı? Bazı maçlar ve bazı rakipler buna mutlaka müsaittir ama bunu her maçta beklemek komik. Ayrıca daha iki hafta önce daha "Rijkaard çok ofansif oynatıyor, B Planı yok" diyenler, şimdi "takım çok geriye yaslanıyor, nerdeyse korkak oynatıyor" diyor. Bir karar verin artık. Ne istiyorsunuz? Adam B Planı değil, Z Planını bile uyguladı ama futboldan anlamıyorsanız, bu sizin sorununuz, Rijkaard'ın değil.

Avni İnönü Aker Stadı ve 84 Numara

Aynı filmi iki kere izlemiş gibiyim. Kazanması gereken bir ev sahibi takımı, kazanması gereken bir misafir takımı. Kazanan misafir takımını alkışlayan ve aynı anda yönetimini protesto eden ev sahibi taraftarı. Beşiktaş - Wolfsburg ve Trabzonspor - Beşiktaş macları: Avni Aker ve Inönü stadlarında aynı manzaralar ve her iki maçın başrolü yine bir isim: Hakan Arıkan.

Rüstü'nün sakatlığı nedeniyle Wolfsburg maçında görev alan Hakan, o maçta çok kötü bir performans gösterip, Alman basının bile alay konusu olmuştu. Trabzon'da ise takımını kurtaran bir 84 Numara gördük. Futbolun ne kadar ilginç senaryolar çizdiğine tekrar şahit olduk.

Senaryo, Beşiktaş için iyi, Trabzon için kötü bir sonuç çizdi. Futbolun adaleti olsa Avni Aker'den Trabzon haklı bir galibiyet ile çıkardı ama futbolun adaleti skorboard'da yazılı. Golü atan haklıdır, golü atan puanı kapar. Trabzonspor sağlam bir golcü bulamadığı sürece de "futbol adaleti yok" diye daha çok kendini teselli etmeye çalışır.

Christoph Daum'un Dedikleri

Fenerbahçe Teknik Direktörü Christoph Daum kicker'e röportaj vermiş. Bazı ilginç gelen demeçlerini paylaşayım dedim...

Başarılı ve sempatik bir Fenerbahçe resmi çiziyoruz

Galatasaray maçı belki sezonun en iyisiydi. Galatasaray'ı hiç sadece iki pozisyona girerken görmedim

Rotasyonu sevmiyorum ama sakatlıklar yüzünden yapmak zorunda kaldım

Emre mükemmel bir gelişim gösterdi. Geçmişte düsüş yaşayan Kazım'da beni olumlu şekilde şaşırttı

Alex'i Türkiye'ye ben getirdim, o bizim herşeyimiz

Avrupa Ligi Şampiyonluğu tabii ki daha dikkate değer olabilir ama bizim için Şampiyonlar Liğine doğrudan katılmak için Türkiye Şampiyonluğu daha önemli...

Federasyon Başkanı da "Saygı" duyuyorsa...

Spor kültürümüz yok, bu yüzden başkalarını örnek göstererek "onlar gibi olalım" diyemiyoruz. Spor kültürü gelişmesi için genel kültürün de gelişmesi lazım ama güzel ülkemizde hergün yaşanan akıl almaz olayları görünce, bu konuda da zaaflarımızın olduğu bir gerçek. Ancak bunu irdeleme düşüncesinde değilim şimdilik, konumuz futbol ve daha detayına inersek "dev (!) derbi" ve yaşanan olaylar. Açıkçası derbiyi kazanan da kaybedende çekilmiyor. Kazanan, sevinmesini bilmiyor, kaybeden nedenlerini araştırıp, gelecekte daha iyisini yapmasını bilmiyor. Galatasaray'ın 10 yıldır deplasman derbisi kazanamaması bu yüzden. Radikal gazetesinde Banu Yelkovan güzel yazmış; Galatasaray, Fenerbahçe derbilerine 2-0 mağlup başlayan bir pişkolojinin içinde. Kamuoyu ve taraftar baskısı nedeniyle maçları mutlaka kazanmak için gidiyor. Kadro gücü olarak tabii ki bunu elde edebilir ama maçları sportif olmayan faktörler nedeniyle uzun zamandır kaybediyor. Mac önceleri kulaklık, çiğnenen sakız, yalancı gülücükler ile gösterilmeye çalışan rahatlık gerçekçi değil, çünkü rahat degiller. Bu konuyu Arda Turan örneğinde daha iyi anlayabiliriz. Derbi maçlarında ortaya koyduğu mantalite inanılmaz. Türkiye'nin tartışmasız en yetenekli futbolcusu tanılmaz bir hale geliyor. Frank Rijkaard'ın Kadıköy'de yaptığı en olomlo hareket Arda'yı erken oyundan almak oldu. Geçtiğimiz yıllarda Hasan Şaş derbilerde Galatasaray'ın kayıp ismiydi, yerini Arda Turan aldı. Bu konuda sabıkalı olan Sabri Sarıoğlu'nun bile sakinleştiği bir derbi ortamında Arda'nın gergin olması, vahim bir durum.Konuşulması gereken başka bir konu stad içinde çıkan olaylar. Bu tip durumları yorumlarken en nefret ettiğim şey "ama diğer stadlarda da oluyor ve olacak" karşılaştırması. Başka stadlarda başka zamanlarda bu olaylar oluyor tabii ki ama şirin gözükme sevdası ve tepki çekme korkusu nedeniyle bir büyük kulübü eleştirirken diğerlerini de içine katmak artık komik oluyor. Güncel yaşıyorsak güncel olaylar Şükrü Saracoğlu'nda yaşandı. Taraflar ve Taraftarlar tabii ki kendilerini savunacak, "büyütecek bir olay yoktu" diyecekler, "çok kötüydü, savaş alanıydı stad" diyecek öbürleri - buna medyanın katılmadığı sürece bu çok doğal. Ama Türkiye'nin bir numaralı futbol adamı olan Türk Futbol Federasyonu Başkanı Mahmut Özgener bütün yaşananlar için "hakemin kararlarına saygı duymamız gerekiyor" açıklamasını yapıyorsa, kanım durmak üzere. Herhangi bir mahallenin herhangi bir ferdinin başına birşey geldiğinde, en azından tepki olarak birileri sahip çıkıyor, bazen tavsip etmediğimiz şekilde cevabı veriliyor olanların ama en azından gerçekçi bir tepki oluyor! Koskoca Federasyon Başkanı ise Başkanı olduğu bir kişinin yaralanmasına "saygı duyumakla" yetiniyor. Yarın birgün stadlarımzıda allah göstermesin Federasyon Başkanı'nın kafasına birşey atılsa ve kafasına dikiş atılsa acaba saygı duyacak mı, o atan kişilerin mensup olduğu takımlar yanacak mı yanmayacak mı? Emin değilim...

Sevimsiz Derbi

Hiçbir zaman "İngilizler gibi olalım" demiyorum, "Premier League derbileri gibi olsun" da demiyorum, cünkü biz ne İngiliziz nede onlarda olduğu kadar bir spor kültürümüz var. Ama bize daha yakın olan İspanyollar kadar olabiliriz en azından be. Onların da büyük maçları ateşli ama bu kadar aciz bir görüntü içine girmiyorlar. Ne Ali Sami Yen'de, ne de Kadıköy'deki derbiler bana zevk vermiyor. Stad dışında normal insan olanlar, stad içinde yaratik gibiler. Bu hem tribündekiler hemde saha içindekiler için geçerli. Dünya'nın hangi derbisinde maç öncesi futbolcular birbirine girer, hangi maç öncesi hakemin kafası yarılır? Hangi kendini büyük zanneden takımlar futbol dışına bu kadar çıkıp kelimenin tam manasıyla "pislik" yaparak birşeyleri elde etmeye çalışır? Bunlar sadece bizim derbilerimizde var maalesef. Ve tekrar ediyorum, hem Şükrü Saracoğlu Stadı'nda hemde Ali Sami Yen Stadı'nda. Ben bu derbiyi sevmiyorum arkadaşım!

Gelelim saha içine; maç sonrası ağzından salyalar akan bazı yorumcuların iddia ettiği gibi tarihi fark falan kaçmadı Fenerbahçe adına. Galatasaray takımının ikram ettiği bazı pozisyonlar dışında Fenerbahçe oldukça kontrollü oynadığını, Galatasaray'ın sakın olduğu dönemlerde baskı kurup pozisyonlar aradığını gördük. Ancak püf noktası da "sakın olduğu dönemler" konusu. Galatasaray'ın en büyük zaafı bir türlü pişkolojisini ayarlamaması. Fenerbahçe çok hırslı oynarken, Galatasaray sinirli oynadı ve bu yüzden maça her zaman olduğu gibi 1-0 geride başladı. Fenerbahçe derbilerde her zaman daha doğru taktikleri buluyor, akıllı ve dengeli oynuyor, Galatasaray ise atak oynamaya çalışıyor. Sonuç 10 yıldır belli....

Anket Sonucu: Derbi Galatasaray'ın...

Fenerbahçe'nin Yeni (!) Yıldızı: Ali Eksi

Bu habere (!) yorum yok kardeşim...
(Resime tiklayın...)

Yine mi Transfer Haberleri?

Ya daha yeni kurtulmuştuk transfer haberlerinden - tekrar hortladılar Ankarasporlu futbolculara verilen ek süreyle birlikte. Uçuşacak şimdi havada ve manşetlerde "Ömer Ayşan Galatasaray'da", "Theo Weeks (önce Gaziantep'e verildikten sonra) Beşiktaş'da", "Baki Mercimek Fenerbahçe'de" haberleri. Bu TFF'nin bizlere kazadığıdır. Tabii ki şaka bir yana, umarım bütün futbolcular ve Teknik Kadro yeni ve iyi takımlar bulurlar. En büyük cezayı en suçsuzlar olarak onlar gördü.

Galatasaray'a uzaylı teknik direktör!

Frank Rijkaard, sarı kırmızı renklere gönül verdiği için Türkiye'ye gelmedi. Galatasaray aşkı ile yanıp tutuştuğu için göreve başlamadı. Bunların, Galatasaray'ın, Ankaragücü deplasmanından aldığı 3-0’lık yenilgi sonrası körü körüne bir eleştiri olduğunu zannedenler olabilir. Ama yanılıyorsunuz - tam tersi çünkü. Frank Rijkaard, Galatasaray'da başarılı olacaksa, bu söz ettiğim temel taşlarından dolayı olacaktır. Hollandalı teknik adamın yaptığı her hareketine hayran olan bir kitle var, bu şaşırılacak bir şey değil. Kariyeri ortada adamın, karizması da ama birkaç hafta önce Rijkaard'ın öksürmesine bile "budur, tam zamanında öksürdü, büyük hoca" diye alkış tutanlar, şimdi de "bu adam bu işi bilmiyor" diyor. Ayıp denen bir şey var. Michaael Skibbe bu işi bilmiyordu, kabul (değil aslında ama olsun). Bülent Korkmaz da bilmiyordu, buna da kabul (yine değil ama yine olsun). Kalli de kimilerine göre bunaktı (ki buna da gülerim) ama hadi kabul - eee o zaman bulun bir uzaylı da kurtulun o zaman!

Gerçek şu, Galatasaray'da işler iyi gitmiyor bu aralar. İlk haftalarda iyi oynamadığı maçları kazanan sarı kırmızılı takım, şimdi fena oynamadığı maçları kazanamıyor. Nedenleri de az çok belli olduğu için, tedavisi kolay olacaktır. Tedavi demişken, en temel sorunlardan bir tanesine ışık tutmak lazım; Galatasaray'da sezona iyi başlangıç bazı şeyleri örtbas etmiş anlaşılan. Sezona Marsilya'ya giderken yarı yoldan dönen Servet'in yanına Emre Güngör, Gökhan Zan ve Emre Aşık ile girmeyi göze alıyorsanız, sadece futbola değil hayata da çok tozpembe yaklaşan bireyler olmanız gerekiyor. Saydığım isimlerin hepsi çok önemli stoperler olabilir ama ikili mücadele ve zamanında kafa toplarına çıkmayı nasıl iyi biliyorsa, MR'a girerken nelerin önemli olduğunu da o kadar iyi biliyorlar. Sakatlık konusunda oldukça tecrübeli isimler. Emrelerin Aşık olanını ayrı tutmak lazım ama onunda yaşı ilerledi.

Çok ofansif bir yapıya sahip olan bir takımın defansı çürük olmayacak - bunun sonuçlarını Galatasaray geçen sene Hamburg maçlarında çekti ve bu kafayla devam ederse yine aynı hüsranları yaşayabilir. Harry Kewell stoperde oynamaz bir daha, bizden söylemesi. Bu sorunun tamirini yine Frank Rijkaard ve ekibi yapacaktır. Girişte yazdığım gibi, Rijkaard sarı kırmızı renklere aşık olduğu için burada değil. Bu yüzden işine son derece soğukkanlı ve mantıklı bakabiliyor, duygusal hareket etmiyor ve "ne olursa olsun işimin en iyisini yapmak zorundayım" mantalitesi ile hareket ediyor. Bu da Galatasaray'a ve kendisine artı olarak geri dönecektir. Önce öksürüğe alkış tutup da sonra teknik adamlığını sorgulayan kitleyi o zaman burada yine anacağım...

Galatasaray'a karşı her takım iyi gözükmeye başladı...

Kasımpaşa maçı; "vay be, baya iyi takım kurmuş Yılmaz Vural" dedik. Eskişehirspor maçı; "vay be! Rıza Hocaya bak, organize takım kurmuş" dedik. Sturm Graz maçı; "adamlara bak, Almanya'nın arka bahçesi, tabii ki iyi takım olacaklar" dedik. Ankaragücü maçı; "Genç ve diri takım, iyi oyuncuları var, helal olsun" diyoruz şimdi de. Belki arasında doğru olanlar vardır, birşey diyemem ama genel olarak bu Galatasaray'a karşı her sıradan takım bile iyi gözükmeye başladı. Bu da Galatasaray'ın haftalardır ne kadar kötü bir durumda olduğunun göstergesi.

Erken form tutan takım, erken form kaybetti ve iyi giderken bazı şeylerin örtbaz edildiği iyice ortaya çıktı. Bu takımın Servet dışında stoperleri Gökhan Zan, Emre Güngör ve Emre Aşık ise, transferde hata yapıldığı anlamına gelir. Yinede yerden yere vurmak doğru değil. Bu takım ilk haftalarda coşarken, "off ne takım" demistik, şimdi "adam değil bunlar" deme hakkımız yok. Milli Takım arası Galatasaray'a iyi gelecek, havaya girmiş takımın (başta Arda olmak üzere) biraz ayaklarının yere basması iyi geleceği gibi...

O zaman niye yenemedin, Nurullah Hoca?

Denizlispor'un Teknik Direktörü Nurullah Sağlam'ı çok beğenirim aslında. Türkiye'nin çok iyi hocalarından birtanesi olduğunu düşünüyorum ve birgün büyük takımlardan birini çalıştırmasını arzu ediyorum ama Beşiktaş - Denizlispor maçından sonra yaptığı açıklama beni şaşırttı.

Nurullah Hoca: "Şu ana kadarki en zayıf Beşiktaş ile oynadık. Tepki bizim için avatajdı, Hıç bu kadar motivasyonu düşük bir Beşiktaş'la oynamadım."

Bu kadar zayıf bir Beşiktaş'ı bulduysanız, niye yenemediniz sevgili hocam? Bu açıklama ile aslında kendi takımınızın ne kadar iş yapamaz olduğunu itiraf etmiyormusunuz? Amaç buysa, tabii ki birşey diyemem. Sonuçta bu takımı Nurullah Sağlam kurmadı ama yinede bu tip açıklamalar oldukça tehlikeli ve lig adına da iyi bir işaret değil.