Neye karar verdiniz?

Galatasaray Spor Kulübünü iletişim konusunda başarılı bulmuyorum. Basın ile ilişkilerde kulübün tavrı uzun zamandır – en azından biz basın mensupları için – çok memnun edici değil. Örneğin bir Galatasaray muhabiri, basit bir antrenman haberini bile yapamıyor, çünkü antrenmanı izleyemiyor. Resmi sitesinde yer alan ve herkesin elde edebileceği idman raporundan haberdar oluyor o gün kimin sakat, kimin sağlam olduğundan. Galatasaray’ın, bu dış dünyaya kapalı yapısına rağmen Teknik Direktör arayışını ve bu konudaki inanılmaz başarısızlığını nasıl oldu da bu kadar basın ile iç içe yaşadı, bu da cidden bir tez konusu.

Galatasaray’ı takip eden muhabirler ve gazeteciler sağolsun Adnan Polat, Adnan Sezgin, Mustafa Yalçındağ, Fatih Terim ve Hakan Şükür gibi isimlerin attığı her adımdan haberdar olduk, hatta görüşme masalarında konuşulanlardan detaylarına kadar bilgi sahibi olduk.

Oysa resmi olarak Galatasaray’ın açıkladığı ya da açıklamadığı tek birşey vardı. “Biz bazı kararlar aldık ama ne olduğunu şimdi açıklamayacağız” demişti Sayın Mehmet Helvacı Pazartesi akşamı. En azından Frank Rijkaard’ın gideceğini anlamıştı herkes, ki öyle de oldu. Bir de çoğul konuşulduğu için Adnan Sezgin konusunda bir tasarruf bekledi kamuoyu – ya da Rijkaard’ı yarı yolda bırakan futbolcular hakkında bazı kararlar alındı – bunları bilmiyoruz. Ama acı bir şey var ki, -sanki- o gün Galatasaray yönetimi de neye karar verdiğini bilmiyordu.

Hakan Şükür’e üç günde üç ayrı görev teklif etmek, Hikmet Karaman, Gheorghe Hagi, Fatih Terim, Christoph Daum ve sonra yine Hagi’ye gitmek ama bu arada Şükür ile bağları koparmak, bir kararın değil, bir plansızlığın göstergesi. Malesef yönetim kurulu toplantısından sızan çok fazla bilgi yoktu, sızmaması da normal ama o gün orada verilen kararların ne olduğunu çok merak ediyorum. Eğer cidden bazı kararlar verildiyse, uygulaması gerçekten son 2, 3 günde yaşanan talihsiz görüntü olduğu gibi miydi?

Bir ara olup bitenler o kadar birbirine girdi ki, öyle karmaşık bir hal aldı ki bu Teknik Direktör/Sportif Direktör arayışı içinde, Galatasaray’ın tekrar Frank Rijkaard’a teklif götüreceğine inanmaya başladım. Olmaz demeyin, Thomas Doll resmen kovulduktan iki gün sonra Gençlerbirliği’nde tekrar antrenmana katıldı. Son birkaç günün acı tecrübesini göze alarak, Galatasaray’ın artık Hagi ile yollarına devam edeceğinden emin olabiliriz. Hagi’nin nasıl bir tercih olduğuna dair çok fazla fikir yürütmek istemiyorum. En azından Galatasaray’ı ve Süper Lig’i tanıyan bir isim – bu da etraftaki yorumlara bakınca sanki Türkiye’de çalışmak için ilk ve tek kriter olmuş gibi.

Galataaray yönetimi taraftarın da istediği bir ismi getirse de, bu kriz yönetimindeki görüntüsü ile sınıfta kalmıştır. Kararlı bir görüntü verip, aslında ne kadar kararsız ve plansız olduğunu göz önüne sermiştir ve en kötüsü, günü kurtarmak için yapılan Teknik Direktör değişiminde kısa vadeli öyle bir kaosa yol açmıştır ki, uzun vadeli bile bazı tahribatları düzeltmek zor olacaktır. Galatasaray’ın kurulduğu dönemin kutlandığı şu günlerdeki büyük resim üzücü.

FRANK RİJKAARD’A VEDA

Ne kadar Ali Sami Yen Stadı’nda Frank Rijkaard’ın istifası istense de, bir grup taraftar tahminen Cuma günü Türkiye’den ayrılacak olan Frank Rijkaard’a bir veda süprizi yapmak istiyor. Genelde yüzlerce ile karşıdıklarımızı yanlız göndersek de, Türkiye’ye yeni bir soluk getiren Rijkaard’a güzel bir veda organize edilsin. Bizde bu konuda vesile olalım ve bilgi için linkleri verelim: http://bit.ly/9xDtGX

Yazı ntvspor.net'de yayınlanmıştır.

Kimliğini kaybeden Rijkaard’ın Devrimi

Frank Rijkaard'ın, Galatasaray'ın başına geçişi birçok açıdan heyecan vericiydi. Hollandalı teknik adamın başlı başına bir marka olmasının yanında, geçmişte oynattığı futbol ve sadece ismiyle getireceği futbolcular, Galatasaray'da güzel günlerin habercisiydi. Ama iyi başlayan bu serüven iyice yokuşa doğru sürüklenmeye başladı. Bu düşüşün sebebini Rijkaard'ın Teknik Direktörlük yeteneğini sorgulamakla ve bunu ırkçı söylemlere itibar ederek analiz etmek (!) işin çirkin boyutu. Şimdi acımasızca ve kişisel eleştirilerde bulunanların, Rijkaard' ın geldiği günlerde yaşadıkları sportif orgazmı da unutmamak lazım.

"Rijkaard Teknik Direktör değil diye Galatasaray kazanamıyor" mantığı ile Galatasaray'da onlanları özetlemek ne kadar yanlışsa, her hamlesine "Rijkaard büyük hocadir, vardır bir bildiği" demek de yanlış. Rijkaard'ın problemi, Teknik Direktör yeteneğinin olmaması değil, son dönemde kimliğini kaybetmesidir. Futbolda felsefeye inanan ve bu felsefe ile büyük başarılara imza atmış olan Rijkaard'ın kendi çizdiği yoldan ayrılmasıdır sorun. Teknik Direktörlük idolü olarak Johan Cruyff'u gösteren ve bunu "zor zamanlarında bile yolundan şaşmadı ve sonunda başarılı olması“ ile açıklayan Rijkaard'ın, Barcelona'daki zor dönemlerinden birtanesinde Van Bommel, Gabri, Edmilson ve Thiago Motta'dan oluşan bir orta saha kurmuş mudur? Kursaydı ne olurdu? Camp Nou'da Beyaz Mendil sallanır miydı?

Barcelona'yi bilemiyorum ama Galatasaray'da beyaz mendillerin zamanı geldi çattı. Yapılan tüm hamleler aleyhine işliyor sarı kırmızılıların. Galatasaray, tam tamına sekiz tane defansif ağırlıklı oyuncu ile çıktığı bir maçta, ısrarla açık veriyorsa ve hatta iki tane orta saha oyuncusu ile oynadığı maçlardan kat kat daha çok pozisyon veriyorsa, arızanın büyüklüğü ortaya çıkıyor. Galatasaray bir sistem karmaşası içinde sezonun sonuna geldi ve doğruyu hala bulamadı. Rijkaard, kısa vadeli başarı için savaş veren meslektaşları Christoph Daum ve Mustafa Denizli yanında performans olarak sönük kalmış gibi gözüküyor. Rijkaard’ın planlaması uzun vadeli gibi gözükse de, buna ne kadar sabır gösterilecek? Ülkemizden ayrılan her Teknik Direktör az gösterilen sabırdan yakınıp buradan ayrılıyor.

Galatasaray’da belki yine geçmiş zamanlarda olduğu gibi bir Teknik Direktör değişikliği hamlesi yapacakk kaybedilen şampiyonluk sonrası. Ancak bu durumda ne olduğunu bilmeden "Total Futbol devrimi"nden bahsedenlerin kredisi de yavaş yavaş tükenme noktasına geliyor ve bunun da farkında olmalılar. Son yılların tablosu ortada; Karl-Heinz Feldkamp gibi kurt bir hocayla denendi, Michael Skibbe gibi genç bir hocayla denendi, Bülent Korkmaz ile iç bünyeden birisiyle denendi ve son olarak Frank Rijkaard ile bir dev getirildi. Son seçenekten de hüsran çıkarsa, çok fazla bir alternatif kalmayacak artık.

Galatasaray yönetimi, bu sezon nasıl biterse bitsin, Frank Rijkaard'ın arkasında durmalıdır ve şimdilerde vermediği desteği vermelidir. Destek sadece "hocamızın arkasındayız" sözleriyle de sınırlı kalmamalıdır. Türkiye'ye gelip sadece saha içi değil saha dışında da bütün benliğini değiştiren Rijkaard'ın yolunu açmak zorundandır. Rakip takımın yardımcı antrenörlerinden itip kakılan bir Rijkaard değil, Galatasaray’da geçmişte yakalanan başarılar için çalışan bir Rijkaard’tır istenilen. "Burası Türkiye, burada Futbol farklıdır" mantalitesi hakim güzel ülkemizde. Doğru! Burada futbol farklı. Burada futbol başarısız bir kompleks. Burada futbol kendi dinamikleri içinde kendini eğlendiren bir sektör. Bu karmaşanın içinden sıyrılıp başarı yakalanmak isteniyorsa, Rijkaard'ın Türk Futboluna değil, Türk Futbolu, Rijkaard'ın yetiştiği ve başarılı olduğu mantaliteye ayak uydurması lazım.

Bu öngörünün Galatasaray yönetiminde var olup olmadığı ilerki haftalar gösterecek. Eğer bir süpriz olur da, Galatasaray Rijkaard'a sahip çıkarsa, yapılmak istenen devrimin ilk gerçek adımı bu olacaktır. Destek çıkılmadığı ve ortada dolaşan iddialar, ki bunlardan biri Abdullah Avcı'dır, gerçekleşirse, devrim kapıları Galatasaray için kapanır.

ŞAMPİYON KİM OLACAK? HESAPLAYIN!

Yalçın’ın birşey demesine gerek var mı?

Aslında sadece an meselesiydi ve sonunda da başardık. En sakın olanını da çıldırttık. Frank Rijkaard’ın Antalyasporlu Yalçın hakkında söyledikleri düşündürücü. „Jo’yu bilerek sakatladı“ iddialarına „doğru“ demesi ve bu oyuncu hakkında ağır konuşması normal bir futbol tartışması olarak görülmemesi lazım. Rijkaard yandaşları Yalçın’a ateş püskürüyor, muhalifler Galatasaray’a ve Teknik Direktörüne. Hatta adamlığını tartışanlar bile var. Bu yeni birşey değil, bu yüzden maalesef artık buna da şaşırmamak lazım.

Tabii ki bir futbolcunun başka bir futbolcuyu bilerek sakatlayıp sakatlamadığı konusu konuşulması gerek. Bu iddia gerçekse, herşeyden önce zaten bir suçtur. Daha da ötesi sporun bittiği noktadır. Ama konuşulması gereken başka bir konu daha var, oda Rijkaard’ın bile artık bu işlerin işine girmesi. Biz bu adamı taraflı tarafsız futbolumuz hakkında güzel tespitler yaptığı için övdük, hatta taraflı tarafsız onu bu yüzden sevdik.

Verdiği her röportaj da önemli bilgiler verdi, bizi bize anlattı ve çalışmamız gereken konuları işaret etti. Klişe bir laf olarak algılamayın ama doğrusu bu; Frank Rijkaard, Türk Futbolu için bir şanstır. Ancak bu şansı kaybetmeye emin adımlarla ilerliyoruz. Kendi içimizdeki anlamsız kin ve nefret yüzünden, askı aşan renk cehaleti yüzünden. Frank Rijkaard, eski bir Galatasaraylı’nın yeni bir Galatasaraylı oyuncuyu bilerek sakatlayıp sakatlamaması tartışmasına girmemesi lazım. Onu buraya sürüklememek lazım. O bu yüzden gelmedi bu ülkeye.

Belki Rijkaard’ı bunun içine bilerek sürükleyenler oldu, onu kullananlar oldu ama daha da ötesi Rijkaard’ın artık kendi de bazı şeyleri görmesi de uzak bir ihtimal değil. Yalçın Ayhan’ın „Jo’yu bilerek sakatladım, seni de sakatlarım“ sözü ne kadar doğru, ne kadar yalan bilemiyoruz ama açık konuşalım; Yalçın’ın birşey demesine gerek var mı? Turkcell Süper Ligi’nde manzara belirgin bir şekilde ortada değil mi? Bu sözleri kullanmadan uygulayan oyuncuyu bırakın bir yığın takım yok mu ülkemizin en elit liginde?

Topu bırakıp birbirine saldıran iki takımın savaşını, gazeteler „müthiş mücadele“ olarak manşetlediği bir ligin şahitleriyiz. Geçtiğimiz gece milyonların izlediği ve fizik mücadelenin cenneti olan Super Bowl'un o gardolap ebatlarındaki oyuncuları bile Süper Lig'de oynamaktan çekinir mi diye düşünmedim değil. „Erkek oyunu“ kılıfıyla sporla uzaktan yakından alakası olmayan bir beden aktivitesi izliyoruz epey zamandır Süperlig'de.

Yılın en itici sözcükleri olarak seçtiğim „marka değeri“ yerin dibinde. Bu markanın bu şekilde herhangi bir değeri yok. Çünkü olmayan birşeyi marka yapması gerekenleri bile çileden çıkartıyoruz, iyi niyetli çabalarına ihanet ediyoruz. Bu zihniyet ve bu zihniyete prim tanıyanlar olduğu sürece, bu böyle devam edecek. Iyi seyirler...

Ziraat Rezerv Ligi

Türkiye Kupası'nın mevcut statüye geçmesinde başta İlhan Cavcav olmak üzere birçok kulübün Rezerv Ligi talebinin büyük etkisi var. Rezerv Lig olmayınca, daha çok maçlı Kupa formatı uygulanmaya başlandı. Kimine göre iyi, kimine göre gereksiz ama bana göre doğru kullanıldığı taktirde işe yarayacak bir format. Özellikle Galatasaray bu sezon bu kupayı iyi kullanıyor. En azından önce Caner Erkin, şimdi de Emre Çolak gibi oyuncular kazanıldı. Hatta Emre Güngör'ün oyuna girdikten 10 dakika sonra sakatlanmadığı bir maçı da izleyebildik uzun zaman sonra. Bunun dışında Galatasaray normal bir galibiyet aldı. Maç başında şaşırtan olay Galatasaray'ın nerdeyse ideal olan kadrosu. Yedek ağırlıklı bir karışım beklerken, Frank Rijkaard, bugün Atletico Madrid maçı olsa çıkaracağı kadroyu sürdü sahaya nerdeyse. Muhtemelen Denizli Belediye'nin Teknik Direktörü de, Serdar Eylikleri, Çetin Güngörleri beklerken, Elano'yu, Arda'yi görünce "gel burdan yak" demiştir. Bu kadroyu eleştirecek değilim, hatta tam aksine hem rakibini ciddiye aldığı için hemde lige bir hafta kala bir prova yaptığı için Rijkaard'i kutlayabiliriz. Ama yinede şaşırdım.

Maçta oynayan bazı futbolcular için kısa kısa...

Servet Çetin: Lucas Neill transferi en çok ona yarayacak galiba. Bazen inanılmaz kötü işler yapıyor.

Mehmet Topal: Twiggy terliği ile çıktı maça zanettim bir ara. Hala iyi görmüyorum.

Arda Turan: Asık surat yakışmıyor. Emre girince, o da coştu biraz.

Emre Çolak: Saygılar!

Zihniyet Farkı: Rijkaard ve Daum

Kısa zaman içinde hem Galatasaray hemde Fenerbahçe stresi çok fazla olmayan maçlar oynadılar. Galatasaray, Sturm Graz ve Trabzonspor maçlarında, Fenerbahçe de Sheriff ve Altay maçlarında rotasyon yapma şansını yakaladı. Christoph Daum, nispeten daha kolay maçlara çıkmasına rağmen yedi dakikalık Abdülkadir Kayalı dışında başka genç bir oyuncuya şans vermedi. Diğer tarafta Frank Rijkaard, Çetin Güngör, Serdar Eylik, Alparslan Erdem, Caner Erkin ve son olarak Berkin Arslan gibi genç oyunculara forma verdi. Galatasaray, Trabzonspor ile oynanan Kupa maçını kazanır veya kazanmaz, burada daha önemli olan Teknik Direktörün böyle bir maçta bu oyunculara şans vermesi. Galatasaray ve Fenerbahçe'nin Teknik Direktörleri arasındaki fark, hatta kulüplerin futbol idaresi mantalite farkı bu maçlarda tekrar ortaya çıktı. Daum, teknik açıdan en az Rijkaard iyi bir teknik direktör, belki fazlası bile vardır ancak Daum, üç puan ve uzun vadeli kupa hedefinden baska birsey görmezken, Rijkaard ve onun arkasındaki mantalite, puan dışında birşeyleri kazanma uğraşında. Bunun bir örneği sadece bu maçlar degil, son olarak Galatasaray'in altyapısının başına Evert van Derks getirilmesi ve devamında gelişen olaylardır. Altyapı konusunda rakiplerine göre zaten daha iyi bir konumda olan Galatasaray'ın buna rağmen yaptığı hamle önemli. Burada van Derks'ın Çetin'i ve Berkin'i keşfettiğini söyleyerek, Galatasaray'da yıllardır emek veren ve bu futbolcuları yetiştiren altyapı hocalarının emeğine haksızlık etmeyeceğim ama önce Rijkaard ve sonra van Derks ile aranan cesaret kulübe ayak bastı. Uzun zamandır var olan yetenekleri artık gören ve daha önemlisi doğru kullanabilen bir zihniyet kulübün başında. Genele girdik, güncel maçlarla bitirelim. Fenerbahçe'nin haftalarca yok sayılan genç (!!!) yıldızı Özer Hurmacı, yeni bir idol olma yolunda Altay maçında önemli bir adım daha attı. Umarım başarılı olur, bunu hakeden bir yeteneği var. Galatasaray - Trabzonspor maçı için yukarda yazdıklarımın dışında Trabzonspor için diyebileceğim tek şey var: Ya noel tatili olmasaydı?

Yetenek siz misiniz? Yeteneksiz misiniz?

Frank Rijkaard, Christoph Daum, Mustafa Denizli ve Şenol Güneş: Türkiye'nın en büyük dört kulübün dört kariyerli Teknik Direktörü. Dördünün de geçmişi başarılarla dolu, kulüplerinde göreve getirildiklerinde "bu nasıl hoca tercihidir" demedi hıç kimse. Diyemezdi de. Kulüplerin büyük hedeflerini yakalama doğrultusunda göreve getirildiler. Taraftarları ve kamuoyunu heyecanlandıracak captalar. Davullu, zurnalı, hava limanı kuşatmasıyla karşılandılar. Ancak Türkiye'deki Teknik Direktör gerçeğini en kısa zamanda öğrendiler. Geçtiğimiz günlerde Hugo Broos'un Trabzonspor üzerinden yaptığı türk futbol mantalitesi analizinin içinde barındırdığı gerçekleri yaşıyorlar. Trabzonspor'da görevine yeni başlayan Şenol Güneş dışındaki üç teknik adamın ilk başta işittikleri pohpohlamaların yerini acımasız eleştiri ve adamdan saymamalızklar aldı. Yapılan ve kısa zamanda 180 derece dönen yorumlar dikkat çekici.

Görevlerine başlarken dört teknik adam hakkında söylenenler;

Frank Rijkaard: Kariyerli, başarılı, disiplini sağlar, gençlere önem verir, takım içinde huzuru sağlar, futbolcularla iletişimi çok iyidir, yardımcılarını dinler, sistem futbolunu çok iyi bilir ve uygulatır, yıldızlarla arası iyidir ama sadece yıldız diye kimseyi oynatmaz, yenilik getirir, iletişimi mükemmeldir, vs.

Christoph Daum: Dahidir, akıllıdir, kurt hocadır, Türkiye Ligini çok iyi bilir, takımıyla iletişimi çok iyidir, disiplin konusunda taviz vermez, taktik uzmanıdır, işine kimseyi karıştırmaz, gerektiği zaman babacan, gerektiği zaman sert bir hocadır, sorunlu futbolcuları bile kullanmayı çok iyi bilir, vs.

Mustafa Denizli: Şampiyon hoca, kurt hoca, piskolojik savaşlarını hep kazanır, rakibi iyi analiz eder, futbolcusunü iyi tanır, motivasyon uzmanıdır, Türkiye Liglerini en iyi bilendir, tecrübeliler ve gençlerin ayarını iyi yapar, dengeleri her zaman elinde tutar, yaşına rağmen heyecanlıdır, vs.

Şenol Günes: Güneşli günler gelecek, Güneş doğdu, rekorların adamı, Trabzonspor'un tek ilacı, Trabzonspor'un kurtuluş reçetesi, Trabzonspor'un ruhuni bilen tek adam, birleştirici, huzur verici, vs.


Bu dört ismin ikisi hakkında şimdi böyle düşünülüyor;

Frank Rijkaard: Disiplini sağlayamıyor, (önce) B Planı yok, (sonra) takımıyla çok oynuyor, futbolu bilmiyor, Barcelona'daki başarıları tesadüf, üç ün libero oynatıyor (?), takımı motive edemiyor, vs.

Christoph Daum: Bu işi bilmiyor, takımını tanımıyor, disiplini sağlayamıyor, (önce) belli bir düzenin dışına çıkamıyor, (sonra) sistemiyle çok oynuyor, takımının dediğini yapıyor, hedefleri kücük, takımı motive edemiyor, kaprisli, inatçı, vs.


Bu dört isminden biri hakkında yakın zamanda aşağıda yazıldığı gibi düşünülüyordu, şu an yine yukarda yazıldığı gibi anılıyor;

Mustafa Denizli: Yorgun, kafasında işi bitirmiş, canı istemiyor, aklı çeşme'de, takımıyla çok oynuyor, futbolcuları yanlış yerde oynatıyor, hep bir süpriz peşinde, yıldızlarını kullanamıyor, (önce) korkak (sonra) çok cesur, herkesi küçümsüyor, vs.


Bu dört isimden birtanesi de Şenol Güneş. O henüz yeni başladığı için "sonra bunlar konuşuldu" diyemiyoruz ama daha önce üç kere çalıştırıp ayrıldığı Trabzonspor'da nasıl zorluklar yaşadığını herkes iyi biliyor. Bu yüzden İstanbul'da çalışan üç meslektaşı hakkında yazılan ve söylenenlerin aynısını onada ayarlanacak bir müddet sonra.

Eleştirim, eleştiriye değil. Konuşulan bazı yanlışları tartışmıyorum, cünkü eleştirilecek hatalar yapılıyor ama her şeyi bu kadar siyah beyaz görmek gerçekten akıl dışı bir olaydır. Saydığım dört teknik direktörlerin takımları galip geldiğinde adam gibi adam ve iyi teknik direktör olmalarını, kaybettikleri zaman da adamlığını tartışmak ve yıllarca eğitim gördükleri ve uluslararası tecrübe kazandıkları mesleki yeteneklerini tartışmayı kabullenemiyorum. "Yetenek Sizsiniz" yarışma programından çıkmadı bu hocalar. Amatör değiller, yeteneksiz değiller. Bunun böyle olup olmadığını da, tuttukları takımların mağlubiyetine kızdıkları için canı yanan yada hizmet ettikleri muhalif kişilere yaranmaya çalışan yazarların yorumuna kalmış değildir.

Frank Rijkaard ve Takımı...

Kaynak: galatasaray.org

Galatasaray'dan beklenen nedir?

Diyarbakırspor - Galatasaray maçından sonra yapılan yorumları dinliyorum. Aklım almıyor. Frank Rijkaard ve futbolcuların galibiyete sevinmesine bile eleştiri getirildi. Galibiyetin nasıl geldiği konusundaki eleştirilerden bahsetmiyorum bile. Bir grup insan Galatasaray'dan fark bekledi anlaşılan. Deplasmanda. Diyarbakır'da. Turkcell Süperligi'nde. Bu rüyadan uyanın arkadaşlar. Galatasaray'ın aldığı galibiyet çok önemliydi, nasıl olduğu ilk etapta ilgilendirmiyor. Ayrıca çok kötü başladığı ve geriye düstügü maçta, soğukkanlı kalıp maçı çevirmesini bildi, maçın büyük bölümünde kontrolü eline aldı - 10 kişi kaldıktan sonra bile. Ayrıca Diyarbakırspor herhangi bir takım da değil, Pazar akşamı çok iyi oynamamasına rağmen, baya iyi bir takım. Sezon başlamdan iki hafta önce ilk11’i çıkartacak kadar futbolcusu olmayan bir ekibin şimdiye kadar gösterdiği lig performansı alkışa değer. Bu yüzden Galatasaray’A yapılan bu acımasız eleştirileri anlamak gerçekten güç. Galatasaray'dan beklenen nedir? Her rakibini gole boğması mı? Bazı maçlar ve bazı rakipler buna mutlaka müsaittir ama bunu her maçta beklemek komik. Ayrıca daha iki hafta önce daha "Rijkaard çok ofansif oynatıyor, B Planı yok" diyenler, şimdi "takım çok geriye yaslanıyor, nerdeyse korkak oynatıyor" diyor. Bir karar verin artık. Ne istiyorsunuz? Adam B Planı değil, Z Planını bile uyguladı ama futboldan anlamıyorsanız, bu sizin sorununuz, Rijkaard'ın değil.

B Planı, Rijkaard ve Van Gaal

"Frank Rijkaard'ın B Planı varmı" diye soranlar vardı geçtiğimiz günlerde. Hollandalı Teknik Adamın belirli bir şablonun dışına çıkamadığını söyleyenler vardı. "Teknik Direktör değil, bugüne kadar ne yapmış" diyenler bile oldu. Benzeri tartışmalar Bayern Münih'de de yaşandı. Ancak orda Rijkaard'ın vatandaşı Louis van Gaal'in B Planı değil, çok fazla planı olduğu için eleştirildi. Her hafta başka bir sistem, her hafta farklı bir kadro. Bu da Teknik Direktör mü? Louis van Gaal bunun cevabını dün oynanan Bayern Münih - Eintracht Frankfurt maçında "evet" diye yanıtladı. Maç 1-1 devam ederken, Hollandalı, forvet Luca Toni'yi çıkarıp, oyuna stoper Martin Demichelis'i aldı. Statta seyirciler tepkili, medya maç sonu yazılarını keyifle yazmaya başlamıştı. Ancak maçın bitimine iki dakika kala herşey unutuldu. Demichelis stopere geçerken, Daniel van Buyten, Mario Gomez'in yanına forvete geçti ve bu hamleden hemen sonra Van Buyten'in kafa golü geldi ve Bayern Münih maçı 2-1 kazandı. Bu işi bu adamlar bazıları inanmasada gerçekten iyi biliyor...

Erdoğan Arıca: "Frank Rijkaard ne yapmış ki bugüne kadar?"

Eskiden beğenirdim Erdoğan Hocayı. Bir futbol emektarı olarak Türk Futboluna önemli şeyler kattığını düşünürdüm ama son yıllarda Teknik Direktör başarısızlığı galiba bünyesini sarsmış. Geçen sezon Lincoln'un top sektirmesine çıkarttığı yaygara komikti, bugün LigTV'deki "Futbol Gündemi" programında dedikleri yine ilginçti:

"Frank Rijkaard bugüne kadar ne yapmış ki? Çok başarılı bir hoca değil bence. Barcelona'yı geçen sezon 35 yaşında bir adam da şampiyon yaptı. Rijkaard'ı kim istedi? Sevilla istedi de, geri çevirip mi Galatasaray'a geldi?"

Tamam, Rijkaard'ı beğenmezsin Erdoğan Hoca ama bu yaptığın düpedüz adamın kariyerine hakarettir. Sonra Türk Milli Takımına neden yabancı hoca istiyoruz diye, vatan haini ilan ediliyoruz...

Frank Rijkaard'ı gönderiyoruz, Guus Hiddink'e ne gerek var?

Tahminim, Federasyon Başkanı Mahmut Özgener'in Milli Takım Teknik Direktörlügü için aklında henüz bir isim olmadığı yönünde. Mahmut Başkanın aksine basınımız isimleri sıralamaya başladı, isim bulmacası aldı başını gidiyor. Adayların arasında bazı isimler enteresan. Jürgen Klinsmann adını okuduğumda - şaka değil - dondum kaldım. Almanların bile zor dayandığı bir adama biz nasıl dayanırız bilemem. Ama şu varki, bizim gazetelerimizin piyangosundan çıkan Klinsmann haberlerini Almanlar baya ciddiye aldı; her tarafta Klinsmann haberleri var. Ortaya atılan bşska bir isim Guus Hiddink. Herhalde gelirse kimsenin diyeceği birşey olamaz ama gelme ihtimali ne kadar?

Fikir yürütelim; Hollandalı Teknik Adamın ,Rusya'yı playoff maçlarından önce bırakmayacağı kesin. Maçların rövanşı 18 Kasım'da - yani Hiddink'in gelmesi için en erken tarih bu. Rusya'nın playoff'u geçtiğini de hesap edersek - ki bunun olasılığı oldukça yüksek - 2010 Dünya Kupası'ndan sonra ancak göreve gelebilir. O döneme kadar Milli Takım Teknik Direktörlüğünü kim yapacak? Akla mantıklı bir isim gelmiyor. Bu yüzden Hiddink'in gelme ihtimalini çok yüksek görmüyorum. Haa, Hiddink ile anlaşılır, Hollandalı gelir, bizde seviniriz tabii ki ama ilk mağlubiyette gönderenler de olacak, buna hazırlıklı olmalıyız, olmalı. Baksanıza, Frank Rijkaard gitti gidiyor - basınımızın saygıdeğer (!) bir kanadına göre...

Galatasaray'a uzaylı teknik direktör!

Frank Rijkaard, sarı kırmızı renklere gönül verdiği için Türkiye'ye gelmedi. Galatasaray aşkı ile yanıp tutuştuğu için göreve başlamadı. Bunların, Galatasaray'ın, Ankaragücü deplasmanından aldığı 3-0’lık yenilgi sonrası körü körüne bir eleştiri olduğunu zannedenler olabilir. Ama yanılıyorsunuz - tam tersi çünkü. Frank Rijkaard, Galatasaray'da başarılı olacaksa, bu söz ettiğim temel taşlarından dolayı olacaktır. Hollandalı teknik adamın yaptığı her hareketine hayran olan bir kitle var, bu şaşırılacak bir şey değil. Kariyeri ortada adamın, karizması da ama birkaç hafta önce Rijkaard'ın öksürmesine bile "budur, tam zamanında öksürdü, büyük hoca" diye alkış tutanlar, şimdi de "bu adam bu işi bilmiyor" diyor. Ayıp denen bir şey var. Michaael Skibbe bu işi bilmiyordu, kabul (değil aslında ama olsun). Bülent Korkmaz da bilmiyordu, buna da kabul (yine değil ama yine olsun). Kalli de kimilerine göre bunaktı (ki buna da gülerim) ama hadi kabul - eee o zaman bulun bir uzaylı da kurtulun o zaman!

Gerçek şu, Galatasaray'da işler iyi gitmiyor bu aralar. İlk haftalarda iyi oynamadığı maçları kazanan sarı kırmızılı takım, şimdi fena oynamadığı maçları kazanamıyor. Nedenleri de az çok belli olduğu için, tedavisi kolay olacaktır. Tedavi demişken, en temel sorunlardan bir tanesine ışık tutmak lazım; Galatasaray'da sezona iyi başlangıç bazı şeyleri örtbas etmiş anlaşılan. Sezona Marsilya'ya giderken yarı yoldan dönen Servet'in yanına Emre Güngör, Gökhan Zan ve Emre Aşık ile girmeyi göze alıyorsanız, sadece futbola değil hayata da çok tozpembe yaklaşan bireyler olmanız gerekiyor. Saydığım isimlerin hepsi çok önemli stoperler olabilir ama ikili mücadele ve zamanında kafa toplarına çıkmayı nasıl iyi biliyorsa, MR'a girerken nelerin önemli olduğunu da o kadar iyi biliyorlar. Sakatlık konusunda oldukça tecrübeli isimler. Emrelerin Aşık olanını ayrı tutmak lazım ama onunda yaşı ilerledi.

Çok ofansif bir yapıya sahip olan bir takımın defansı çürük olmayacak - bunun sonuçlarını Galatasaray geçen sene Hamburg maçlarında çekti ve bu kafayla devam ederse yine aynı hüsranları yaşayabilir. Harry Kewell stoperde oynamaz bir daha, bizden söylemesi. Bu sorunun tamirini yine Frank Rijkaard ve ekibi yapacaktır. Girişte yazdığım gibi, Rijkaard sarı kırmızı renklere aşık olduğu için burada değil. Bu yüzden işine son derece soğukkanlı ve mantıklı bakabiliyor, duygusal hareket etmiyor ve "ne olursa olsun işimin en iyisini yapmak zorundayım" mantalitesi ile hareket ediyor. Bu da Galatasaray'a ve kendisine artı olarak geri dönecektir. Önce öksürüğe alkış tutup da sonra teknik adamlığını sorgulayan kitleyi o zaman burada yine anacağım...

Mehmet Topal'a acil yeni sürüm!

'Dişli bir rakip çıkarsa, Galatasaray'ı zorlar' diyordu futbol düşünürleri, Sarı Kırmızlı takımın her kazandığı maçtan sonra. Ve "ben söylemiştim"giller nihayet haklı çıktı Galatasaray'ın, Eskişehirspor ile 1-1 berabere kaldığı maçtan sonra. Haklı çıktılar diyelim çünkü her şey sonuca bakar, bu da bir gerçek. Ancak herkes de biliyor ki, Galatasaray, gecikmiş bayram hediyesi olarak sayısız pozisyon kaçırmasa bu maçı da alacaktı ama şunu da belirtmek de fayda var; Galatasaray'ın şimdiye kadar oynadığı en iyi takım Eskişehirspor'du. Boşuna namağlup olmadıklarını gösterdiler ve haklı bir beraberlik çıkardılar Ali Sami Yen'den. Şimdi kriz masası oluşturup, Galatasaray'ın neden puan kaybına uğradığına kafa yormaya gerek yok. Her maçı kazanacak diye bir kural yok, ancak aksayan bazı şeylerin olduğunu Frank Rijkaard ve ekibi de biliyor. Hollandalılar boşuna haftalardır oyuncularını uyarmıyorlar, bir öngörüleri vardı ve dedikleri çıktı.Bizim de futbolsever olarak gözlemlediğimiz bazı şeyler var tabii ki. Galatasaray'ın ofansif bölgesine diyecek bir şey yok, Eskişehir karşısında çok gününde olmasalar da, her zaman patlayıp rakibini gol yağmuruna tutmak için oldukça müsait bir ekip. Ama orta saha için aynı olumlu havayı estiremeyeceğim. Mustafa Sarp, Rijkaard'ın prensi haline geldi ve belli ki Iniesta veya Xavi gelmediği sürece yerinden olmayacak. Aynı şeyleri bir zamanlar Mehmet Topal için de söylüyorduk, Avrupa'nın en önemli defansif orta sahalardan biri olacağını iddia ediyorduk - taa ki Tobias abisi gibi istikrarlı bir şekilde sakatlanana kadar. Ardı ardına gelen sakatlıklar belli ki Topal'ın özgüvenini ve oyununu etkilemiş. Orta sahada istediğini yapamıyor, Sarp'ın gölgesinde kalıyor. Oyunu geriden kurma anlamında gelişme gösterdiği bir dönemde sakatlanınca bu yönü oldukça zayıf kaldı ve hızlı oynamak isteyen takımına zor anlar yaşatır oldu. Frank Rijkaard ve ekibi, Mehmet Topal'a acil yeni bir sürüm yüklemeli; hem Galatasaray için hem de Topal'ın kendisi için en hayırlısı olur. Bu süreçte Topal'ın yerini tekrar Ayhan'a kaptırması da sürpriz olmayacaktır. Barış Özbek'ten bahsetmiyorum bile artık - sahi ya, onu gören oldu mu…?

"Frank, seni öldüreceğim..."

Henk ten Cate: "Atina'ya hoşgeldin, ancak buraya puan almaya geldiyseniz sizi öldüreceğim."

Frank Rijkaard: "Umarım bu şakadır, gerçekleşmez..."

***

Panathinaikos - Galatasaray Europa League maçı öncesi iki dostun buluşması ve "sıcak" mesajlar...

17 Ekim 1986: Frank Rijkaard...

...ve tabii ki Ruud Gullit! Bu ikili birkaç yıl sonra Milan'da buluşacak ve büyük başarılara imza atacaktı.

Bu resmin çekildiği gün...

Mehmet Topal, 7 aylıktı henüz, Arda Turan daha doğmamıştı, Galatasaray'ın kadrosunda Simovic, Cüneyt, Prekazi gibi oyuncular vardı, Teknik Direktör Jupp Derwall'di, Suat Kaya zamanın genç yeteneğiydi, Galatasaray o sezonun sonunda 14 yıllık şampiyonluk hasretini bitirmişti...

Cast Away

Bu resim sadece bana mı Tom Hanks'in "Cast Away" filmini hatırlatıyor...?

Kaldığı Yerden Devam...

Dönemin Galatasaray Yönetimi, Franck Ribery'yi kaçırdığı için çok eleştirilmişti zamanında. Doğru bir eleştiriydi, en azından para kazanabileceğiniz bir oyuncuyu kaçırdılar. Ancak Madalyonun diğer tarafında birde Ribery var tabii ki. Hem Metz'ten, hem Galatasaray'dan, hemde Marsilya'dan olaylı bir şekilde ayrılmıştır. Hep gitmek istemiştir. Sıra geldi Bayern Münih'e. Galatasaray'da ve Marsilya'da salladığı "burası benim yuvam, uzun yıllar kalmak isterim" sözlerini Bayern'de de sundu kamuoyuna, tanımayanlar da yedi. Ribery yine gitmek istiyor - bu sefer Real Madrid'e. Bayern ile çıktığı antrenmanın ikinci gününde "ayak parmağımın ucu su topladı" diye sahayı terketti ve akşam antrenmanına da katılmadı. Bayern satmama konusunda oldukça ciddi: Ribery'yi ne pahası olursa olsun vermeyecekler, prensip kararı aldılar. Başkan Karl-Heinz Rummenigge'nin "gerekirse tribünde oturur bir sezon" dediğini de öğrendim.

Galatasaray'da olan bitenler

Gökhan Zan transferi çok mantıklı. Yerli ve Milli bir oyuncu, tecrübeli, bölgesinde transfere ihtiyaç vardı ve en önemlisi bonservisi elinde. Forumları takip ettim. Beşiktaşlılar "oh gitti" diyor ancak yabancı kontenjanı dolup taşarken, önemli yerli bir oyuncuyu kaybetmek, özellikle Mustafa Denizli'yi kızdıracaktır. Beşiktaş bir an önce şampiyonluk sarhoşluğundan uyanmalı yoksa bu işin sonu hüsrana doğru gidiyor.

Ferdi Elmas ayrıldı. Frank Rijkaard'in geldiği gün, "en çok Ferdi mı sevindi" diye bir soru sormuştum. Sevinci kursağında kalmıştır Ferdi'nin. Ya bir Anadolu Takımı yada Hollanda'da bir takıma transferi söz konusu olabilir.

Lincoln yine yok. Süpriz olmadı, cünkü hem Lincoln'un hemde Brezilyalıların huyudur bu. Schalke'deki en verimli dönemlerinde bile geç gelirdi. Ayrıca Ronaldınho ve Eto'o gibi futbolcular ile de aynı "tatil uzatma" sorunlarını yaşamış bir isimdir. Yeni bir tecrübe değil onun için. Frank Rijkaard onu göndermeyi kafaya koymuşsa, daha önceden karar vermiştir, bu gecikmeyle gelen bir karar olmayacaktır.

Sivasspor'dan Hayrettin Yerlikaya transferi konuşuluyor. Karşılığında Aydın, Özgürcan ve Mehmet Güven teklif edilmis. Böyle bir düsünce içinde olmadığını zannediyorum Galatasaray yönetiminin. Bu üç değerli futbolcuyu, Süperlig için yeterli ama Galatasaray'da direk oynayacak kapasitede olmayan bir oyuncuyla takas etmeyeceklerdir.

En çok Ferdi mi sevindi?

Ferdi Elmas'ı hatırlıyormusunuz? Galatasaray'ın geçen sezonun başındaki ilk transferi. Çaykur Rizespor'dan getirilmişti ve sezon başı kampında göze batan isimlerden birtanesiydi. Hızı, hırsı ve dinamik yapısıyla bazı kilitlenen maçlarda joker olarak kullanabileceğiniz bir isim görüntüsündeydi. Ama sezon başladı, Ferdi kayboldu. Bir Kayserispor kupa maçında çıktı birden meydana, iyi de oynadı ama yine gözükmedi sonrasında. Şu an nerde yaşıyor, ne yiyor, ne içiyor bilinmez ama resmi kayıtlara göre hala Galatasaray'in sözleşmesi futbolcusu. Şimdi sarı kırmızılı takımın başına Frank Rijkaard getirildi. Teknik Adamın Galatasaray takımı içinde ana dilini konuşacağı oyuncuları düşündüm - tek birisi var: Ferdi. Hollanda doğumlu, Rijkaard gibi Ajax altyapılı, Hollanda genç takımlarının oyuncusu - belkide Rijkaard'in 1998 - 2000 yılları arasında Portakalları çalıştırdığı dönem, Ferdi U15, U16 takımlarından birtanesinde oynuyordu. Ne dersiniz? Rijkaard'ın gelmesine en çok Ferdi mi sevindi?