Bülent Korkmaz, Oğuz Çetin ve Rıza Çalımbay olmak

Futbolda artık herşey profesiyonellik üzerine kurulu. Bu yeni birşey değil, kabul etmek de gerek. Futbolda romantizmi ve amatör ruhunu aramak, son model arabasını bedavaya veren birini aramak gibi birşey. Belki vardır ama bulmak imkansız gibidir. Ama bu profesiyonelliğe, bu antiromantizme rağmen insanlar yinede tutunacak bir dal arıyor. Bir haftadır konuşulan Mehmet Topuz transferi maalesef genelde iki kulübün gözlüğünden konuşuldu. Fenerbahçe'yi tutanlar, Beşiktaş'ın tavrını eleştiriyor, Beşiktaşlılar hem Fenerbahçe'yi hemde Kayserispor'u yerden yere vuruyor. Mehmet Topuz ise bu zaman içinde „sadece Beşiktaş“ diyor başka birşey demiyor. "O tutunacak dal, o umut ışığı Mehmet Topuz mu" diye düşünmedim değil bir ara. Hukuk, Transfer Koşulları, Federasyon Kuralları bir tarafa, bir futbolcu istediği ve tuttuğu takıma "ne pahası olursa olsun" gitmek istiyor, gönül verdiği takımın armasını taşımak istiyor, paraya ve futbolu sadece takım elbise içinde izleyenlerin dayatmasına inat, istediği yerde oynamak istiyor. Pardon, öyle değilmis. Bizi böyle kandırdılar. Mehmet Topuz "50 Milyon Euro verseler oynanam" dediği Fenerbahçe'de oynayacak gelecek sezon. Dedik ya, profesiyonellik, bunlar normal ama profesiyonellik makyajıyla insanları aptal yerine koymak da işin başka bir boyutu.

Bir futbolcu takım tutar, lafım olmaz. Futbol ile ilgilenen herkes bir takım tutar.
Bir futbolcu takım tutar, başka takımda oynar, lafım olmaz. Galatasaray'da oynayan Fenerliler, Fenerbahçe'de oynayan Galatasaraylılar var. Herkes bilir.
Bir futbolcu takım tutar, bunu açıklar ama yinede başka takımda oynar, lafım olmaz. Selçuk Yula,Tanju Çolak, Sergen Yalçın ve niceleri…

Bir futbolcu takım tutar, başka takımda oynamam der ama yinede başka takımda oynar, ona çok lafım olur. İşte Mehmet Topuz. İki ay sonra sezon başlayacak, varsayalım ki Mehmet Topuz bir maçta kırmızı kartla oyundan atılacak, hakem bunu "küfür" diye açıklayacak ama Mehmet maç sonunda "yemin ederim küfür etmedim" dese, buna kim inanacak? Daha vahimini söyliyeyim; bir Beşiktaş – Fenerbahçe maçında Mehmet Topuz'un yaptığı bir hata sonucu Fenerbahçe gol yerse yada Mehmet Topuz kendi kalesine bir gol atarsa, ne olacak? Mehmet Topuz kendi takımını sabote edecek yada satacak kadar şerefsiz bir insan olmadığına tüm yüreğimle inanıyorum, ama bu gereksiz açıklamalar neden? Bir insan bu kadar mı kendini zor duruma düşürür? Bu kadar mı insanları kandırır? Bu kadar mı kuru sıkar? Bir hafta boyunca Fenerbahçeliler "Topuz gelmesin, istemeyiz" dediler, Beşiktaşlılar "helal olsun, Mehmet" dediler. Bu insanların duygularını sarsmıştır Mehmet Topuz, tükürdüklerini yalatmak zorunda bırakmıştır. Çok yazık...

Aksini ispat etmek isteyen futbolcular üzerine almasın; Hiçbiriniz bir Bülent Korkmaz, bir Oğuz Çetin veya bir Rıza Çalımbay olamazsınız!

Geç alınmış karar

Hasan Şaş, Galatasaray taraftarın sevgilisidir. Maçlarda yuhalayanlar olsa da, kafasında laptop veya cep telefonu kıranlar olsa da, Hasan Şaş gerçek Galatasaraylılar için bir semboldür. Büyük özverisi, Galatasaraylı olupta Galatasaray forması giyen bir isim olması, zamanında büyük tekliflere rağmen sarı kırmızılı kulüpte kalması, zor zamanlarda abilik rolünü üstlenmesi, Hasan'ı özel kılıyor camiada. Ancak madalyonun birde diğer tarafı var. Hasan'ın Galatasaray'da çok uzun zamandır saha içinde verimli olduğunu söyleyemeyiz. Sakatlıklar, formsuzluklar, kilo problemleri, vs. Buna rağmen, antrenman yapmaya bile müsait değilken, Hasan önemli maçlarda forma giymeye başladı ve doğal olarak saha içinde sırıttı. Ancak Bülent Korkmaz eski arkadaşını, belki de onon hırsından faydalanmak adına, hep sahaya sürdü ve bunun sonucunu (!) geçen hafta havalimanında aldı. Hasan Şaşm, Ankaragücü maçı için - sağlıklı olmasına rağmen - kadroya alınmadı. Bu saatten sonra bunun kime faydası olacak, çok belli değil. Geç alınmış bir karardır. Hasan Şaş kadroya alınmayacaksa, bu Hasan Şaş'ın daha formsuz olduğu haftalarda yapılmalıydı, şimdi değil...

Michael Skibbe'yi özlemek

Bazı takımlar vardır yeryüzünde, başarı ve kupaları bir kenara bırakın, izlemek zevk veriyor futbolsevere. Juande Ramos yönetimindeki Tottenham öyleydi örneğin, bu sezonun ilk yarısında Almanya'da 1899 Hoffenheim öyle bir takımdı, İspanya'da Villarreal, Türkiye'de özellikle bu sezonun büyük bir bölümü Gaziantepspor vardı. Birde Galatasaray vardı sezonun ilk yarısında.

Öyle maçlar çıkartıyordu ki, insanlar, ağzı açık izliyordu. Defansta belki sorunlu ama ileriye dönük 10 dakika içinde 3 gol atacak güçte. O dönemde bile zamanın Teknik Direktörü Michael Skibbe acımasız eleştiriliyordu. Haklı yönleri çok vardı eleştirilerin ama Galatasaray izlenir bir takımdı. Gitmesiyle herşey değişti, Galatasaraylı şimdilerde Skibbe'yı özlemeye başladı nerdeyse.

Geldiği günden beri sadece 3 maçta 1'den fazla gole sevinebilen Bülent Korkmaz, Galatasaray'ı İtalyan modeli oynatmaya başladı: 1-0'u bulup üzerine yatma taktiği, ancak bunu bir yere kadar yapabileceğiniz de bir gerçek. Takımınızda defans ustaları olur, böyle oynayabilirsiniz ama Galatasaray'da özellikle Servet'in yokluğunda sistemini bunun üzerine kurması intihar gibi birşey.

Galatasaray, Ankaraspor maçında da intihar edip, ligde havlu atmıştır. Fenerbahçe'nin Kupa Finali'ne kalması nedeniyle, Avrupa Ligi'ne gitmeyi garantiledi belki ama maddi ve prestij açıdan önemli olan Şampiyonlar Ligi'nden bir sezon daha mahrum kaldı.