Misimovic'in ardından Cevapsız Sorular...

Futbolda başarısızlığın faturası genelde Teknik Direktöre kesilir. Aslında o faturaları Teknik Direktörlerin adresine gönderen yöneticilerin hedefte olan kitlenin olması gerektiğini biliyoruz, sorumlu olarak genelde onları belirliyoruz. Ve açık konuşalım; çok haksız da sayılmayız. Kendi sektörlerinde tartışmasız çok başarılı olan iş adamları, „koskoca Holding’i yönetiyorum, Futbol kulübünü mü idare edemeyeceğim“ düşüncesiyle Başkan/Yönetici oluyor. Ortaya çıkan tablolar ise yüz kızartıcı bir şekilde ortada; Hüsran üstüne Hüsran.

Aslında bu lokal bir sorun değil, yani Türk Futboluna özel bir sıkıntı değil. Futboldan anlamayıp, futbol dehası olduklarını düşünen yöneticiler, uluslararası platformda da boy gösteriyor. Dünyanın en sevilen hobisi ve aynı zamanda en büyük eğlence sektörünün getirisi çok büyük. Kaymağını yemek isteyenlerin sayısı da…

Almanya ve Dünya devi Volkswagen, 2009 yılında Şampiyon olan ancak daha sonra başarısız bir dönem geçiren Futbol Departmanı VfL Wolfsburg’u yeniden yapılandırmak için girişimlerde bulundu. Futbolun patronluğuna Dieter Hoeness ve Teknik kadronun başına Steve McClaren’i getirmek ile yetinmeyip, transfere de karışmak için Hoeness’e baskı yaptılar.

Volkswagen’in sponsor olduğu diğer bir kulüp olan Werder Bremen’de dört yıl boyunca harikalar yaratan Diego’nun transferi için talimat verildi. Oysa Juventus’ta başarısız olan, hatta Bremen’de oynadığı son sezonda futbolculuğundan öte huysuzluğu ile dikkat çeken Diego, Wolfsburg’un ihtiyaç duyduğu bir oyuncu değildi. Wolfsburg’da, onun bölgesinde Bundesliga’da asist rekorları kıran Zvjezdan Misimovic vardı. Pasları ile bir sezonda iki gol kralı çıkarmış bir oyuncuydu, taraftarlar, kamuoyu ve takım arkadaşları tarafından sevilen ve sayılan bir Misimovic. Ve Volkswagen’in markayı parlatmak için yeni yıldız hamlesi ile küstürülen bir Misimovic.

Bosnalı oyuncu, başarılarını hiçe sayan kulübüne tepki olarak transfer izni istedi ve çok zaman geçmeden önemli sayıda önemli kulüplerden teklifler aldı. İspanya, İtalya, Almanya ve Türkiye arasında tercih yapma hakkı vardı. Galatasaray’ın, Wolfsburg’da kamp kurup, biraz da Kapalı Çarşı pazarlığı yapması, Almanları rahatsız etse de, Misimovic’i Türkiye’ye getirme konusunda etkili oldu. Galatasaray o dönemde çok önemli bir transfer başarısına imza attı, ancak o kadar uğraştığı futbolcuyu sadece dokuz maç oynatıp, çok çabuk ve halen belirsiz nedenlerden dolayı bitirdi.

Galatasaray o gün olduğu gibi, bugün de bir zoru başardı aslında. Israrla „Rusya’ya gitmek istemiyorum“ diyen Zvjezdan Misimovic, Pazartesi itibariyle Dinamo Moskova ile anlaştı. Üstelik gitmek istemediği ülkede 3,5 yıllık sözleşme imzaladı. Misimovic’in içinde bulunduğu bunalımı özetliyor aslında bu tercihi.Misimovic’in Bosnalı olduğu dışında herhangi bir bilgisi olmayan bazı bilenler (!) Misimovic’in vurdumduymaz, kulübünü ciddiye almayan bir adam olarak tanıttılar. Tıpkı Lincoln, Elano, Keita’da yaptıkları gibi. Misimovic’in tam zıt bir yapıda olduğunu, sadece bu Moskova tercihi ispatladı aslında. Misimovic pekala üç ay daha yatıp, sezon sonu istediği kulübe gidebilirdi. Schalke’nin halen Misimovic’in peşinde olduğunu herkes biliyor. Ama Misimovic en verimli döneminde Futbol oynamak istedi ve zoraki bir şekilde gitti.

Galatasaray Yönetimi, Misimovic’in gönderilişini başarı olarak lanse edecektir. İlginç hesaplarla Milyon Euro’luk bir kar ortaya çıkartacaktır. Sezonun ortasında Elano’nun ani gidişini süsleyen transfer açıklamalarına yakın açıklamalar yapılacaktır yine. Galatasaray’ın Futbol patronları, Mehmet Topal, Uğur Uçar ve Emre Güngör’ün transferlerini de benzer şekilde hesaplamıştı. Sanal hesaplarla taraftarın gözünü boyamak istediler.

Sırayı şimdi Misimovic aldı ve görüntüde Galatasaray bir beladan (!) daha kurtuldu. Geriye kalan ise sadece Misimovic’in 21 numaralı sırt forması ve son çare lehine tezahürat yapan depresif Galatasaray taraftarı değil. Geriye kalan bir de cevapsız sorular var.

Kurumsal kimliği için çabalayan Galatasaray, Futbol Şirketinin en yüksek maaşını alan elmanlarından birtanesini neden kullanmadı yada kullanamadı? Bu kadar zaman, basın toplantısı ve genel kurul geçmesine rağmen hala kimse bilgi sahibi değil Misimovic konusunda.

Ne ikinci kez görev yaptığı Galatasaray’da, ne de diğer görevlerinde Teknik Direktörlük kalitesini ispat edemeyen Gheorghe Hagi’nin kibiri miydi bu kadrodışı kararı? Yoksa yöneticilerin bir akıl oyunu muydu bu? Leasing’e benzer bir yöntem ile transfer edilen Misimovic’ten kurtulmak için mıydı bütün bunlar?

Hatırlıyalım; Galatasaray, Wolfsburg ile taksit anlaşması yapmıştı. Anlaşmaya göre, Galatasaray’ın yaz aylarına denk gelen bir taksiti ödemediği taktirde oyuncu Wolfsburg’a dönecekti. Misimovic’in Rusya’ya gitmesi bunu önledi. Kalsaydı ne olacaktı? Galatasaray bu ve bunun gibi soruları cevaplayamadı bugüne kadar, bu saatten sonra da cevaplamayacaktır.

Sadece içerde değil, dışarda da bir iletişim kopukluğu var. Kulübün işine gelen konularda açıklama yapılıyor. Baros, Pino ve Culio jet bir hızla birbirlerini dövmediklerini, kavga etmediklerini söyleyebiliyor, ancak herhangi bir sorumlu Milyon Euro’luk bir proje olan Misimovic’in akıbeti hakkında birşey söyleyemiyor.

Başkan Adnan Polat ve kurmayları „Galatasaray’da kaos yok, basın öyle göstermeye çalışıyor“ diyor. Oysa su yüzüne çıkan olaylar bile Galatasaray’ın içinde bulunduğu durumu anlatıyor: Fiyasko…

Yenilgiye rağmen: Galatasaray iyi yolda

Peşinen söyleyelim; Galatasaray’ın, Trabzonspor deplasmanında yenilmesi süpriz değil. Karaları bağlamaya yol açan bir sonuç hiç değil. Galatasaray,ligin en iyi takımı Trabzonspor’a yenildi. Şenol Güneş, Trabzonspor’u büyük takım yapma yolunda değil, çünkü hedefe varmış durumda. Trabzonspor tam anlamıyla bir takım. Geçtiğimiz haftalarda olduğu gibi sadece güle oynaya sonuca gitmeyi değil, kötü oynadıkları bir maçta da sabır göstererek sonuca gitmesini biliyorlar. Trabzonspor’un en iyi oyuncusu kimdi diye fikir yürütsek, bir ismi zor buluruz. Başarının sırrı da bu. Trabzon hak ettiği liderlik koltuğuna oturdu. Üç İstanbulluyu da yenerek hemde – hiçbirşey tesadüf değil.

Bu akşamın tesadüfü pozisyon bulamayan Trabzonspor’un golü bulmasıydı, o da „canlı bomba“ Servet Çetin’in tesadüf olmayan hatasıydı. Frank Rijkaard’ın sabote edildiği iddialarında hep Servet’in ismi vardı. Delikanlı anadolu çocuğu Servet’in böyle küstahça bir eylemin içinde olmadığına adım gibi eminim. Sakat sakat bile oynayan bir adamın Teknik Direktörünü bile bile sabote edeceğine ihtimal vermem mümkün değil. Ama bir gerçek var ki; Servet’in sabote ettiği kişi ta kendisidir. Çok iyi oynadığı maçlarda bile büyük bir hata yapma potansiyeli üst seviyede. Trabzonspor’un ilk golü öncesinde „topu rakiple birlikte kornere taşıyayım“ düşüncesi, Servet’in bolca başvurduğu bir yöntem. Bunu bazen yeri olmadığı durumlarda da yapıyor ve cezayı Trabzonspor gibi kesenler oluyor.

Galatasaray, en az bir puanı hak ettiği bir maçtan puansız döndü ve yeni liderin 10 puan gerisine düştü. Daha ligin 11. haftasında „şampiyonluk gitti mi“ endişesi yersiz. Her hafta bir takımı yüceltip, diğerini yerin dibine sokuyoruz. Her hafta başka bir favori çıkıyor ortaya. Ligin ne kadar kısa vadeli bir yapıya sahip olduğunun göstergesi.

Ayrica Galatasaray’ın şampiyonluk konusunda havlu atacak bir görüntü içinde değil. Gheorghe Hagi, Teknik Direktörlük dönüşündeki ilk 3 maç fikstürü oldukça ağırdı. Galatasaray sadece 4 puan almış olabilir ama oyunu ile bazı mesajlar verdi, hatta iyi yolda olduğunu hissettirdi. Galatasaray, özellikle defansif oyunda iyileşme gösteriyor. Fenerbahçe ve Trabzonspor’un güçlü ofans ekiplerini durdurmayı başardı, bu iki takım nerdeyse doğru dürüst pozisyon bulamadı. Hagi’nin, eski Teknik Direktörü Mircea Lucescu’dan bazı esintiler sunduğu maçlar izledik. Galatasaray’ın bu sorunlu döneminde de bu doğru bir seçim.

Galatasaray’ın hücumda çok fazla varlık göstermediği de doğrudur, ancak Arda Turan ve Milan Baros gibi en önemli ofansif silahlarınızdan yoksun çıktığınız bir maçta şuursuzca hücum oynamak ne kadar mantıklı olabilirdi? Galatasaray, Hagi yönetiminde oynadığı üç maçta da doğruyu oynadı, bu üç maçın ikisinde de istediği sonucu aldı.

0:0 kazanmak

Ne kadar başta Volkan Demirel olmak üzere birçok Fenerbahçeli, Galatasaray’ın beraberliğe sevinmesine tuhaf bir şekilde kınaye yapsa da, sarı kırmızılı takımın Kadıköy’den puan çıkarmasına, sevinmesi kadar doğal birşey yok. Bir hafta boyunca Teknik Direktör arayışları, sabotaj iddiaları ve yıldız oyuncuların sakatlığı ile büyük sıkıntılar yaşayan Galatasaray’ın, puan dışında maçın önemli bir bölümünde olumlu bir futbol oynaması, moral motivasyon yükseltme adına önemli gelişmeler.

Galatasaray 11. yılında da, Şükrü Saracoğlu Stadı’nda üç puan alamasada, o kadar kaostan sonra aldığı puanla adeta 0:0 kazanmış gibi oldu. Geçtiğimiz haftalarda yokları oynayan birçok futbolcunun, Gheorghe Hagi’nin ilk maçında bu kadar iyi oynaması, Frank Rijkaard’ın tercümanı Mustafa Yücedağ’ın sözlerini akıllara getiriyor. Bunlar sadece komplo teorisi mi yoksa gerçeklik payı varmı bilemiyorum, bu konuda kanıtı olmayanın çok iddialı konuşması da çok sağlıklı değil.

Ancak gerçek olan birşey var ki, hafta boyunca derbi için konuşulanların, hatta dalga geçmeye kadar varan yakıştırmaların, karakter sahibi insanlara artı motivasyon sağlamak için yeterli olmasıdır. Zannediyorum Kadıköy’de bazı şeylere tepki gösteren bir Galatasaray takımı vardı. Hagi’nin, genel bir Teknik Direktör değişimi sonrası gelen reaksiyon dışında, ne kadar katkısı var, mutlaka tartışmaya açıktır. Hem Hagi'nin, hemde Tugay Kerimoğlu'nun saha kenarında verdiği görüntü Galatasaray adına güzeldi. Bu ikilinin, Rijkaard’ın küstürdüğü futbolcuları kazanması, olumlu bir hamle.

En başta Elano’daki azim ve takıma sahip çıkışı, onu yeni bir transfer haline getirdi. Aynı şekilde Juan Pablo Pino’nun alışık olmadığı bir mevkide oynaması yine takıma olumlu yansıdı. Birde Lorik Cana’yı konuşmak gerekiyor tabii ki. Galatasaray’ın olmazsa olması bir oyuncu, oyun zekası ve mücadele gücü üst düzeyde. Galatasaray için 24 Ekim 2010 günü herşey olumlu gözüküyor, ancak hala bulunduğu kötü durumdan çıkması için devamını getirmek zorunda. Yoksa 0:0 kazanmak da, olumlu yansımayacaktır.

Son olarak olumlu olan birşeyi daha getirmek gerekiyor; yıllardır derbilerdeki çirkin görüntüler sonrası, bu pazar akşamı özlediğimiz bir tablo vardı. Ne kadar anonsla tezahürat yapma eylemi tuhaf olsa da, Fenerbahçe ve Galatasaraylı taraftarların performansını da kutlamak gerekiyor.

Neye karar verdiniz?

Galatasaray Spor Kulübünü iletişim konusunda başarılı bulmuyorum. Basın ile ilişkilerde kulübün tavrı uzun zamandır – en azından biz basın mensupları için – çok memnun edici değil. Örneğin bir Galatasaray muhabiri, basit bir antrenman haberini bile yapamıyor, çünkü antrenmanı izleyemiyor. Resmi sitesinde yer alan ve herkesin elde edebileceği idman raporundan haberdar oluyor o gün kimin sakat, kimin sağlam olduğundan. Galatasaray’ın, bu dış dünyaya kapalı yapısına rağmen Teknik Direktör arayışını ve bu konudaki inanılmaz başarısızlığını nasıl oldu da bu kadar basın ile iç içe yaşadı, bu da cidden bir tez konusu.

Galatasaray’ı takip eden muhabirler ve gazeteciler sağolsun Adnan Polat, Adnan Sezgin, Mustafa Yalçındağ, Fatih Terim ve Hakan Şükür gibi isimlerin attığı her adımdan haberdar olduk, hatta görüşme masalarında konuşulanlardan detaylarına kadar bilgi sahibi olduk.

Oysa resmi olarak Galatasaray’ın açıkladığı ya da açıklamadığı tek birşey vardı. “Biz bazı kararlar aldık ama ne olduğunu şimdi açıklamayacağız” demişti Sayın Mehmet Helvacı Pazartesi akşamı. En azından Frank Rijkaard’ın gideceğini anlamıştı herkes, ki öyle de oldu. Bir de çoğul konuşulduğu için Adnan Sezgin konusunda bir tasarruf bekledi kamuoyu – ya da Rijkaard’ı yarı yolda bırakan futbolcular hakkında bazı kararlar alındı – bunları bilmiyoruz. Ama acı bir şey var ki, -sanki- o gün Galatasaray yönetimi de neye karar verdiğini bilmiyordu.

Hakan Şükür’e üç günde üç ayrı görev teklif etmek, Hikmet Karaman, Gheorghe Hagi, Fatih Terim, Christoph Daum ve sonra yine Hagi’ye gitmek ama bu arada Şükür ile bağları koparmak, bir kararın değil, bir plansızlığın göstergesi. Malesef yönetim kurulu toplantısından sızan çok fazla bilgi yoktu, sızmaması da normal ama o gün orada verilen kararların ne olduğunu çok merak ediyorum. Eğer cidden bazı kararlar verildiyse, uygulaması gerçekten son 2, 3 günde yaşanan talihsiz görüntü olduğu gibi miydi?

Bir ara olup bitenler o kadar birbirine girdi ki, öyle karmaşık bir hal aldı ki bu Teknik Direktör/Sportif Direktör arayışı içinde, Galatasaray’ın tekrar Frank Rijkaard’a teklif götüreceğine inanmaya başladım. Olmaz demeyin, Thomas Doll resmen kovulduktan iki gün sonra Gençlerbirliği’nde tekrar antrenmana katıldı. Son birkaç günün acı tecrübesini göze alarak, Galatasaray’ın artık Hagi ile yollarına devam edeceğinden emin olabiliriz. Hagi’nin nasıl bir tercih olduğuna dair çok fazla fikir yürütmek istemiyorum. En azından Galatasaray’ı ve Süper Lig’i tanıyan bir isim – bu da etraftaki yorumlara bakınca sanki Türkiye’de çalışmak için ilk ve tek kriter olmuş gibi.

Galataaray yönetimi taraftarın da istediği bir ismi getirse de, bu kriz yönetimindeki görüntüsü ile sınıfta kalmıştır. Kararlı bir görüntü verip, aslında ne kadar kararsız ve plansız olduğunu göz önüne sermiştir ve en kötüsü, günü kurtarmak için yapılan Teknik Direktör değişiminde kısa vadeli öyle bir kaosa yol açmıştır ki, uzun vadeli bile bazı tahribatları düzeltmek zor olacaktır. Galatasaray’ın kurulduğu dönemin kutlandığı şu günlerdeki büyük resim üzücü.

FRANK RİJKAARD’A VEDA

Ne kadar Ali Sami Yen Stadı’nda Frank Rijkaard’ın istifası istense de, bir grup taraftar tahminen Cuma günü Türkiye’den ayrılacak olan Frank Rijkaard’a bir veda süprizi yapmak istiyor. Genelde yüzlerce ile karşıdıklarımızı yanlız göndersek de, Türkiye’ye yeni bir soluk getiren Rijkaard’a güzel bir veda organize edilsin. Bizde bu konuda vesile olalım ve bilgi için linkleri verelim: http://bit.ly/9xDtGX

Yazı ntvspor.net'de yayınlanmıştır.

Raphael Honigstein'ın "Lorik Cana" Yorumu

Raphael Honigstein çok beğendiğim bir gazeteci. 15 yıldır Londra'da yaşıyor, "Guardian" ve "BBC" de yorumculuk yapıyor. Premier League esnasında her hafta SPOX.com'da da İngiltere ligi hakkında yazıyor. Cana hakkında bilgi toplarken, geçtiğimiz sezonun öncesindeki Honigstein'ın, "Premier League'in en iyi 10 transferi" makalesini buldum. İlk sırada Galatasaray'ın bugün transfer ettiği, o zamanlar Sunderland'ın Marsilya'dan aldığı Lorik Cana var. Yazının başlığı "Arnavut canavarı herkesi gölgede bırakıyor".

Honigstein'ın yorumu:

"Lorik Cana (Sunderland, 6,5 Milyon Euro): Bu da kim? Haklı bir soru, ama kim olduğunu öğrenmek uzun sürmeyecek. Arnavut oyuncu tam bir canavar, süpürücü, oyun kurucu, lider ve gerekirse aynı anda bir stoper. France Football İngiltere muhabiri Philippe Auclair'in demesine göre "yeteneğine bakarak, bonservisi bedeli şaka gibi". 26 yaşındaki Cana liderlik vasıfları nedeniyle Marsilya'nın kaptanıydı ve Sunderland'in ilk maçından önce de Steve Bruce'dan pazubandı kaptı. Premier League için inanılmaz bir hareket - ama Cana da inanılmaz iyi bir oyuncu."

Yazıyı burada bulabilirsiniz...

Keita transferi: En azından sezon başında sattılar

Hedefe doğru koşarken, Fernando Meira satılmıştı, Hamburg maçında Harry Kewell stoper oynadı. Hedefe doğru koşarken, Shabani Nonda satılmıştı, Galatasaray, Atletico Madrid maçlarında forvetsiz oynadı. Meira'da sorun paraydı, futbolcuların alacakları ödendi. Nonda'da sorun sakatlıktı. Bu sefer Nonda'nin kankası Abdul Kader Keita satıldı. Sorun neydi? Büyük ihtimal yine para. Galatasaray geçen sezon yaptığı transferleri "Şampiyonlar Ligi'ne katılırız" hesabı üzerine yaptı, yani kesin olmayan bir gelirle bütçe hazırladı. Çarsı, ev, hesap üçgeni tutmayınca, eldeki para eden adamlar teker teker gidiyor. Keita'yı satmakla doğru bir iş mi yaptılar? Taraftarın en sevdiği, Galatasaray futboluna en çok renk katan adamı göndermek sorusuna, sportif açıdan ne cevap verilir, bilemiyorum. İki açıdan transfere olumlu bakmak lazım. Birincisi 7,5 Milyon'a aldığın adamı, Şampiyonlar Ligi'ne katılmadan, 8 küsüre satabiliyorsun, hemde peşin. Kampanyasız. İkincisi ise bu sefer para eden oyuncuları sezonun ortasında, en lazım olduğu dönemlerde değil, sezonun başında satabildiler. Başarı hanesine yazalım mı bunu? İyi niyetliyim bugün; yazalım...

Kimliğini kaybeden Rijkaard’ın Devrimi

Frank Rijkaard'ın, Galatasaray'ın başına geçişi birçok açıdan heyecan vericiydi. Hollandalı teknik adamın başlı başına bir marka olmasının yanında, geçmişte oynattığı futbol ve sadece ismiyle getireceği futbolcular, Galatasaray'da güzel günlerin habercisiydi. Ama iyi başlayan bu serüven iyice yokuşa doğru sürüklenmeye başladı. Bu düşüşün sebebini Rijkaard'ın Teknik Direktörlük yeteneğini sorgulamakla ve bunu ırkçı söylemlere itibar ederek analiz etmek (!) işin çirkin boyutu. Şimdi acımasızca ve kişisel eleştirilerde bulunanların, Rijkaard' ın geldiği günlerde yaşadıkları sportif orgazmı da unutmamak lazım.

"Rijkaard Teknik Direktör değil diye Galatasaray kazanamıyor" mantığı ile Galatasaray'da onlanları özetlemek ne kadar yanlışsa, her hamlesine "Rijkaard büyük hocadir, vardır bir bildiği" demek de yanlış. Rijkaard'ın problemi, Teknik Direktör yeteneğinin olmaması değil, son dönemde kimliğini kaybetmesidir. Futbolda felsefeye inanan ve bu felsefe ile büyük başarılara imza atmış olan Rijkaard'ın kendi çizdiği yoldan ayrılmasıdır sorun. Teknik Direktörlük idolü olarak Johan Cruyff'u gösteren ve bunu "zor zamanlarında bile yolundan şaşmadı ve sonunda başarılı olması“ ile açıklayan Rijkaard'ın, Barcelona'daki zor dönemlerinden birtanesinde Van Bommel, Gabri, Edmilson ve Thiago Motta'dan oluşan bir orta saha kurmuş mudur? Kursaydı ne olurdu? Camp Nou'da Beyaz Mendil sallanır miydı?

Barcelona'yi bilemiyorum ama Galatasaray'da beyaz mendillerin zamanı geldi çattı. Yapılan tüm hamleler aleyhine işliyor sarı kırmızılıların. Galatasaray, tam tamına sekiz tane defansif ağırlıklı oyuncu ile çıktığı bir maçta, ısrarla açık veriyorsa ve hatta iki tane orta saha oyuncusu ile oynadığı maçlardan kat kat daha çok pozisyon veriyorsa, arızanın büyüklüğü ortaya çıkıyor. Galatasaray bir sistem karmaşası içinde sezonun sonuna geldi ve doğruyu hala bulamadı. Rijkaard, kısa vadeli başarı için savaş veren meslektaşları Christoph Daum ve Mustafa Denizli yanında performans olarak sönük kalmış gibi gözüküyor. Rijkaard’ın planlaması uzun vadeli gibi gözükse de, buna ne kadar sabır gösterilecek? Ülkemizden ayrılan her Teknik Direktör az gösterilen sabırdan yakınıp buradan ayrılıyor.

Galatasaray’da belki yine geçmiş zamanlarda olduğu gibi bir Teknik Direktör değişikliği hamlesi yapacakk kaybedilen şampiyonluk sonrası. Ancak bu durumda ne olduğunu bilmeden "Total Futbol devrimi"nden bahsedenlerin kredisi de yavaş yavaş tükenme noktasına geliyor ve bunun da farkında olmalılar. Son yılların tablosu ortada; Karl-Heinz Feldkamp gibi kurt bir hocayla denendi, Michael Skibbe gibi genç bir hocayla denendi, Bülent Korkmaz ile iç bünyeden birisiyle denendi ve son olarak Frank Rijkaard ile bir dev getirildi. Son seçenekten de hüsran çıkarsa, çok fazla bir alternatif kalmayacak artık.

Galatasaray yönetimi, bu sezon nasıl biterse bitsin, Frank Rijkaard'ın arkasında durmalıdır ve şimdilerde vermediği desteği vermelidir. Destek sadece "hocamızın arkasındayız" sözleriyle de sınırlı kalmamalıdır. Türkiye'ye gelip sadece saha içi değil saha dışında da bütün benliğini değiştiren Rijkaard'ın yolunu açmak zorundandır. Rakip takımın yardımcı antrenörlerinden itip kakılan bir Rijkaard değil, Galatasaray’da geçmişte yakalanan başarılar için çalışan bir Rijkaard’tır istenilen. "Burası Türkiye, burada Futbol farklıdır" mantalitesi hakim güzel ülkemizde. Doğru! Burada futbol farklı. Burada futbol başarısız bir kompleks. Burada futbol kendi dinamikleri içinde kendini eğlendiren bir sektör. Bu karmaşanın içinden sıyrılıp başarı yakalanmak isteniyorsa, Rijkaard'ın Türk Futboluna değil, Türk Futbolu, Rijkaard'ın yetiştiği ve başarılı olduğu mantaliteye ayak uydurması lazım.

Bu öngörünün Galatasaray yönetiminde var olup olmadığı ilerki haftalar gösterecek. Eğer bir süpriz olur da, Galatasaray Rijkaard'a sahip çıkarsa, yapılmak istenen devrimin ilk gerçek adımı bu olacaktır. Destek çıkılmadığı ve ortada dolaşan iddialar, ki bunlardan biri Abdullah Avcı'dır, gerçekleşirse, devrim kapıları Galatasaray için kapanır.

ŞAMPİYON KİM OLACAK? HESAPLAYIN!

Ziraat Rezerv Ligi

Türkiye Kupası'nın mevcut statüye geçmesinde başta İlhan Cavcav olmak üzere birçok kulübün Rezerv Ligi talebinin büyük etkisi var. Rezerv Lig olmayınca, daha çok maçlı Kupa formatı uygulanmaya başlandı. Kimine göre iyi, kimine göre gereksiz ama bana göre doğru kullanıldığı taktirde işe yarayacak bir format. Özellikle Galatasaray bu sezon bu kupayı iyi kullanıyor. En azından önce Caner Erkin, şimdi de Emre Çolak gibi oyuncular kazanıldı. Hatta Emre Güngör'ün oyuna girdikten 10 dakika sonra sakatlanmadığı bir maçı da izleyebildik uzun zaman sonra. Bunun dışında Galatasaray normal bir galibiyet aldı. Maç başında şaşırtan olay Galatasaray'ın nerdeyse ideal olan kadrosu. Yedek ağırlıklı bir karışım beklerken, Frank Rijkaard, bugün Atletico Madrid maçı olsa çıkaracağı kadroyu sürdü sahaya nerdeyse. Muhtemelen Denizli Belediye'nin Teknik Direktörü de, Serdar Eylikleri, Çetin Güngörleri beklerken, Elano'yu, Arda'yi görünce "gel burdan yak" demiştir. Bu kadroyu eleştirecek değilim, hatta tam aksine hem rakibini ciddiye aldığı için hemde lige bir hafta kala bir prova yaptığı için Rijkaard'i kutlayabiliriz. Ama yinede şaşırdım.

Maçta oynayan bazı futbolcular için kısa kısa...

Servet Çetin: Lucas Neill transferi en çok ona yarayacak galiba. Bazen inanılmaz kötü işler yapıyor.

Mehmet Topal: Twiggy terliği ile çıktı maça zanettim bir ara. Hala iyi görmüyorum.

Arda Turan: Asık surat yakışmıyor. Emre girince, o da coştu biraz.

Emre Çolak: Saygılar!

Zihniyet Farkı: Rijkaard ve Daum

Kısa zaman içinde hem Galatasaray hemde Fenerbahçe stresi çok fazla olmayan maçlar oynadılar. Galatasaray, Sturm Graz ve Trabzonspor maçlarında, Fenerbahçe de Sheriff ve Altay maçlarında rotasyon yapma şansını yakaladı. Christoph Daum, nispeten daha kolay maçlara çıkmasına rağmen yedi dakikalık Abdülkadir Kayalı dışında başka genç bir oyuncuya şans vermedi. Diğer tarafta Frank Rijkaard, Çetin Güngör, Serdar Eylik, Alparslan Erdem, Caner Erkin ve son olarak Berkin Arslan gibi genç oyunculara forma verdi. Galatasaray, Trabzonspor ile oynanan Kupa maçını kazanır veya kazanmaz, burada daha önemli olan Teknik Direktörün böyle bir maçta bu oyunculara şans vermesi. Galatasaray ve Fenerbahçe'nin Teknik Direktörleri arasındaki fark, hatta kulüplerin futbol idaresi mantalite farkı bu maçlarda tekrar ortaya çıktı. Daum, teknik açıdan en az Rijkaard iyi bir teknik direktör, belki fazlası bile vardır ancak Daum, üç puan ve uzun vadeli kupa hedefinden baska birsey görmezken, Rijkaard ve onun arkasındaki mantalite, puan dışında birşeyleri kazanma uğraşında. Bunun bir örneği sadece bu maçlar degil, son olarak Galatasaray'in altyapısının başına Evert van Derks getirilmesi ve devamında gelişen olaylardır. Altyapı konusunda rakiplerine göre zaten daha iyi bir konumda olan Galatasaray'ın buna rağmen yaptığı hamle önemli. Burada van Derks'ın Çetin'i ve Berkin'i keşfettiğini söyleyerek, Galatasaray'da yıllardır emek veren ve bu futbolcuları yetiştiren altyapı hocalarının emeğine haksızlık etmeyeceğim ama önce Rijkaard ve sonra van Derks ile aranan cesaret kulübe ayak bastı. Uzun zamandır var olan yetenekleri artık gören ve daha önemlisi doğru kullanabilen bir zihniyet kulübün başında. Genele girdik, güncel maçlarla bitirelim. Fenerbahçe'nin haftalarca yok sayılan genç (!!!) yıldızı Özer Hurmacı, yeni bir idol olma yolunda Altay maçında önemli bir adım daha attı. Umarım başarılı olur, bunu hakeden bir yeteneği var. Galatasaray - Trabzonspor maçı için yukarda yazdıklarımın dışında Trabzonspor için diyebileceğim tek şey var: Ya noel tatili olmasaydı?

Kim bu arkadaş?

Galatasaray tarifeli uçakla Antalya'ya gitti, açıklanan kafiledeki futbolcu listesine yabancı biri karışmış. Galiba İsveçli bir turist, yanlışlıkla listeye almışlar - tanımam etmem kendisini...

Not: Ironi...

Yetenek siz misiniz? Yeteneksiz misiniz?

Frank Rijkaard, Christoph Daum, Mustafa Denizli ve Şenol Güneş: Türkiye'nın en büyük dört kulübün dört kariyerli Teknik Direktörü. Dördünün de geçmişi başarılarla dolu, kulüplerinde göreve getirildiklerinde "bu nasıl hoca tercihidir" demedi hıç kimse. Diyemezdi de. Kulüplerin büyük hedeflerini yakalama doğrultusunda göreve getirildiler. Taraftarları ve kamuoyunu heyecanlandıracak captalar. Davullu, zurnalı, hava limanı kuşatmasıyla karşılandılar. Ancak Türkiye'deki Teknik Direktör gerçeğini en kısa zamanda öğrendiler. Geçtiğimiz günlerde Hugo Broos'un Trabzonspor üzerinden yaptığı türk futbol mantalitesi analizinin içinde barındırdığı gerçekleri yaşıyorlar. Trabzonspor'da görevine yeni başlayan Şenol Güneş dışındaki üç teknik adamın ilk başta işittikleri pohpohlamaların yerini acımasız eleştiri ve adamdan saymamalızklar aldı. Yapılan ve kısa zamanda 180 derece dönen yorumlar dikkat çekici.

Görevlerine başlarken dört teknik adam hakkında söylenenler;

Frank Rijkaard: Kariyerli, başarılı, disiplini sağlar, gençlere önem verir, takım içinde huzuru sağlar, futbolcularla iletişimi çok iyidir, yardımcılarını dinler, sistem futbolunu çok iyi bilir ve uygulatır, yıldızlarla arası iyidir ama sadece yıldız diye kimseyi oynatmaz, yenilik getirir, iletişimi mükemmeldir, vs.

Christoph Daum: Dahidir, akıllıdir, kurt hocadır, Türkiye Ligini çok iyi bilir, takımıyla iletişimi çok iyidir, disiplin konusunda taviz vermez, taktik uzmanıdır, işine kimseyi karıştırmaz, gerektiği zaman babacan, gerektiği zaman sert bir hocadır, sorunlu futbolcuları bile kullanmayı çok iyi bilir, vs.

Mustafa Denizli: Şampiyon hoca, kurt hoca, piskolojik savaşlarını hep kazanır, rakibi iyi analiz eder, futbolcusunü iyi tanır, motivasyon uzmanıdır, Türkiye Liglerini en iyi bilendir, tecrübeliler ve gençlerin ayarını iyi yapar, dengeleri her zaman elinde tutar, yaşına rağmen heyecanlıdır, vs.

Şenol Günes: Güneşli günler gelecek, Güneş doğdu, rekorların adamı, Trabzonspor'un tek ilacı, Trabzonspor'un kurtuluş reçetesi, Trabzonspor'un ruhuni bilen tek adam, birleştirici, huzur verici, vs.


Bu dört ismin ikisi hakkında şimdi böyle düşünülüyor;

Frank Rijkaard: Disiplini sağlayamıyor, (önce) B Planı yok, (sonra) takımıyla çok oynuyor, futbolu bilmiyor, Barcelona'daki başarıları tesadüf, üç ün libero oynatıyor (?), takımı motive edemiyor, vs.

Christoph Daum: Bu işi bilmiyor, takımını tanımıyor, disiplini sağlayamıyor, (önce) belli bir düzenin dışına çıkamıyor, (sonra) sistemiyle çok oynuyor, takımının dediğini yapıyor, hedefleri kücük, takımı motive edemiyor, kaprisli, inatçı, vs.


Bu dört isminden biri hakkında yakın zamanda aşağıda yazıldığı gibi düşünülüyordu, şu an yine yukarda yazıldığı gibi anılıyor;

Mustafa Denizli: Yorgun, kafasında işi bitirmiş, canı istemiyor, aklı çeşme'de, takımıyla çok oynuyor, futbolcuları yanlış yerde oynatıyor, hep bir süpriz peşinde, yıldızlarını kullanamıyor, (önce) korkak (sonra) çok cesur, herkesi küçümsüyor, vs.


Bu dört isimden birtanesi de Şenol Güneş. O henüz yeni başladığı için "sonra bunlar konuşuldu" diyemiyoruz ama daha önce üç kere çalıştırıp ayrıldığı Trabzonspor'da nasıl zorluklar yaşadığını herkes iyi biliyor. Bu yüzden İstanbul'da çalışan üç meslektaşı hakkında yazılan ve söylenenlerin aynısını onada ayarlanacak bir müddet sonra.

Eleştirim, eleştiriye değil. Konuşulan bazı yanlışları tartışmıyorum, cünkü eleştirilecek hatalar yapılıyor ama her şeyi bu kadar siyah beyaz görmek gerçekten akıl dışı bir olaydır. Saydığım dört teknik direktörlerin takımları galip geldiğinde adam gibi adam ve iyi teknik direktör olmalarını, kaybettikleri zaman da adamlığını tartışmak ve yıllarca eğitim gördükleri ve uluslararası tecrübe kazandıkları mesleki yeteneklerini tartışmayı kabullenemiyorum. "Yetenek Sizsiniz" yarışma programından çıkmadı bu hocalar. Amatör değiller, yeteneksiz değiller. Bunun böyle olup olmadığını da, tuttukları takımların mağlubiyetine kızdıkları için canı yanan yada hizmet ettikleri muhalif kişilere yaranmaya çalışan yazarların yorumuna kalmış değildir.

Europa League Finali Anketi...

...sonuçlandı. Galatasaray - Fenerbahçe finali olmaz diyenlerin oranı 60%. Katılan herkese teşekkürler.

Mehmet Güven kabusu bitmedi

Çocuğa ayıp ediyorum belki, hatta kesin olarak ayıp ediyorumdur. Son yıllarda Galatasaray'ın iyi gitmeyişleri Mehmet Güven çağrışımlarını sağlamıştı bende. Arda ve Aydın'dan daha yetenekli olduğu söylenen, ki bu Arda tarafından da iddia edilmişti, ama yeteneklerini hiçbir zaman göster(e)meyen Mehmet Güven, maçın gidişatı ne olursa olsun Karl-Heinz Feldkamp ve Michael Skibbe'nin oyuncu değişikliklerinde prensiydi. İyi oynadığına şahit olamadık çoğu zaman. Daha ötesi son derece moral bozucu bir futbol oynuyordu - büyük ihtimalle heyecandan. Transferin son günlerinde Galatasaray, Mehmet Güven'i takasta kullanıp gönderirken "kabus bitti" dedik içimizden ama kabus bitmedi. Galatasaray - Manisa maçında bu sefer misafir takımda sonradan oyuna dahil oldu. Yine bir oyuncu değişikliği. Yine Mehmet Güven ve yine sarı kırmızılı takımda bir iyi gitmeyiş. Galatasaray'ın puan kaybından öte kötü oyununu tabii ki Mehmet Güven'e bağlayacak değilim ama zanediyorum ki bugün hala Galatasaray'ın sözleşmeli oyuncusu olsaydı bugünlerde oynama şansı yüksekti. Frank Rijkaard'ın sezon başındaki futbol kalbine hitap, içine Otto Rehhagel kaçmış futbol yorumcularına ters gelen ofansif futbolundan sonra, son birkaç haftada Bülent Korkmaz'ın Galatasaray'ını hatırlatan, skoru bulup üzerine yatan, bir takımı izler olduk. Bunu da Galatasaray'ın iç sahada olsa bile yapamadığını öğrendik artık. Manisa hareketli oyuncularıyla Galatasaray'ın üzerine baskılı geldi. Yaser Yıldız, Galatasaray'da bir maçta bile oynayamadığı hareketli bir futbol oynadı, Ergin Keleş'in Trabzonspor'da Umut ve Gökhan'ın olduğu bir ortamda niye forma şansı bulamadığını sorar olduk, Joshua Simpson'un bir zamanlar niye Almanya'da geleceği parlak oyunculardan biri olduğunu tekrar hatırladık - birde Ayhan Akman'ın gününde olmadığı zaman ne kadar itici bir futbol oynadığını. Galatasaray artık klasikleşmiş fırsat tempe işine girdi yine, liderlik ayağına kadar geldi, Galatasaray "istemem" dedi, 13. hafta da Beşiktaş'a yaradı.

Son bir not: Mehmet Güven, lütfen alınma...

İkili Mücadelede Gülen Adam: A. Keita

Almanya - Fildişi Sahili maçında foto muhabiri güzel yakalamış, adamın yüzünde hep bir gülücük var...

Milat mı? Al sana Milat!

Nefret ettiğim bir kelimedir aslında. Milat. Türkiye'de herhangi bir olay olur. "Milat olsun" denilir, ertesi gün aynı olay tekrarlanır, hemde "Milat olsun" diyen kişilerin katkılarıyla. Bir ceza kesilir. "Milat olsun". Bir Teknik Direktör kovulur. "Milat olsun". Biri saçlarını kestirir. "Milat olsun". Ama o kadar nefret ettiğim bu beş harflı kelimeyi şimdi ben kullanacağım. Yiğit Sardan'ın istifa etmesi bir milat mı? Olabilir ama bence asıl milat, Sardan'ın yaptığı açıklama ve istifa gerekçeleri. Camia ve kamuoyunun bir "kelle" istediği için bilindik istifalardan biri değil bu, bir insanın kendi doğrularına yakışmayan gelişmelere tepkisi ve kendi prensiplerine aykırı olduğu için alınmış bir kararıdır. Yiğit Sardan'ı, Adnan Polat yönetimindeki dengeyi sağlayan kişilerden biri olarak görmüşümdür her zaman. Galatasaray, bu istifa ile dengeyi kaybeder mi bilemem ama ilk etapta bir sarsıntı yaşayacağına inanıyorum. Basketbol şubesinde yaşanan olayı da hala doğru dürüst anlayabilimiş değilim. Hata demek istemiyorum, çünkü hata bir oyuncu değişikliğinde yapılır yada ne bileyim transferde, vs.. Bu organize bir suçtur, suçun neden işlenildiğini anlamak mümkün değil. Bir suçu birşeyleri elde etmek için işlersiniz, bir hazırlık maçında Cemal Nalga'yı oynatarak ne elde edildi? Hiçbirşey. Mehmet Helvacı "ihraçı düşününmek istemiyorum" diyor. Bence Galatasaray ihracı beklemeden bu sezon için kendi kendine bir karar alıp, Erkek Basketboluna bir paydos demeli. O 5 harfli kelimeyi birdaha kullanacağım; milat olur...

Hamit Altıntop'un transferi üzerine...

Hamit'in, Bayern'deki durumu son haftalarda oldukça kötüydü. Birkaç maç üst üste 90 dakika yedek kaldı, sonra oynadığı ilk maçta kendi kalesine gol attı. Son Schalke maçında 30 dakika oynadı uzun bir zaman sonra. Transfer haberleri aldı başını gidiyor, sadece Türkiye kaynaklı değil, Almanya'da da Galatasaray söylentileri var. Hamit konuyla ilgili dün bazı basın mensupları ile konuştu. Devre arası transferini düşünmüyor. Türkiye'den herhangi bir kulüple görüşmediğini söylüyor. Bayern'de bitecek olan sözleşmesi ile ilgili Mart veya Nisan'da bir karar alacağını söylüyor. Şahsi fikrime göre Hamit'in gönlü Bayern'den yana, Teknik Direktör Louis van Gaal ile arası da söylenildiği kadar kötü olmadığını, hata baya iyi olduğu yönünde beyanatı var. Bayern olmaz ise, hem Bundesliga'da hemde Premier League'de talipliler çıkacaktır. Peki Süperlig transferi? Yine şahsi fikrim: Düşük bir ihtimal...

Derbi, Işın Çelebi, Antu ve Orta Parmak

Fenerbahçe - Galatasaray futbol maçı sonrası "ne kazanan çekiliyor ne kaybeden" diye yazmıştım. Basketbol maçı sonrası fikrim değişmedi. Kazanmayı ve kaybetmeyi öğrendiğimiz gün, iyi bir spor ülkesi olmak için sağlam bir ilk adım atacağız. Mücadele eden, iyi niyetli sportif olarak birşeyleri elde etmek isteyen bir sporcu kitlesinin emeğine bu kadar gölge düşürülemez. Bu konuda büyük diye tabir ettiğimiz kulüpler her geçen gün sınıfta kalmaya devam ediyor. "Böyle bir olayı ilk defa yaşıyoruz" demeyeceksin, cünkü hep yaşıyorsun ve yaşatıyorsun, bi zahmet "çok fazla bir olay yok" demeyeceksin, cünkü kimse kör değil. Bütün bu nahoş derbi görüntüleri sonrası Antu'da sahane bir soruya rastladım. Akşam akşam yüzümde bir tebessüm yaratan "kadayıf" nickli arkadaşa çok teşekkürler...

(Büyük boyutta görmek için resime tıklayın...)

Hiç de benzemiyorlar be usta... :)

Frank Rijkaard ve Takımı...

Kaynak: galatasaray.org

Galatasaray'dan beklenen nedir?

Diyarbakırspor - Galatasaray maçından sonra yapılan yorumları dinliyorum. Aklım almıyor. Frank Rijkaard ve futbolcuların galibiyete sevinmesine bile eleştiri getirildi. Galibiyetin nasıl geldiği konusundaki eleştirilerden bahsetmiyorum bile. Bir grup insan Galatasaray'dan fark bekledi anlaşılan. Deplasmanda. Diyarbakır'da. Turkcell Süperligi'nde. Bu rüyadan uyanın arkadaşlar. Galatasaray'ın aldığı galibiyet çok önemliydi, nasıl olduğu ilk etapta ilgilendirmiyor. Ayrıca çok kötü başladığı ve geriye düstügü maçta, soğukkanlı kalıp maçı çevirmesini bildi, maçın büyük bölümünde kontrolü eline aldı - 10 kişi kaldıktan sonra bile. Ayrıca Diyarbakırspor herhangi bir takım da değil, Pazar akşamı çok iyi oynamamasına rağmen, baya iyi bir takım. Sezon başlamdan iki hafta önce ilk11’i çıkartacak kadar futbolcusu olmayan bir ekibin şimdiye kadar gösterdiği lig performansı alkışa değer. Bu yüzden Galatasaray’A yapılan bu acımasız eleştirileri anlamak gerçekten güç. Galatasaray'dan beklenen nedir? Her rakibini gole boğması mı? Bazı maçlar ve bazı rakipler buna mutlaka müsaittir ama bunu her maçta beklemek komik. Ayrıca daha iki hafta önce daha "Rijkaard çok ofansif oynatıyor, B Planı yok" diyenler, şimdi "takım çok geriye yaslanıyor, nerdeyse korkak oynatıyor" diyor. Bir karar verin artık. Ne istiyorsunuz? Adam B Planı değil, Z Planını bile uyguladı ama futboldan anlamıyorsanız, bu sizin sorununuz, Rijkaard'ın değil.

Franco Foda ve Galatasaray

Sturm Graz'ın Teknik Direktörü: "Bizim bütün sezon icin bütçemiz 8 Milyon Euro. Galatasaray sadece bu paraya Elano'yu aldı."