Almanya 0-1 Arjantin

Almanya'daki görüntü korkunç bir şekilde 2006 Dünya Kupası öncesini hatırlatıyor. Mart 2006'da Floransa'da, İtalya'ya 4-1 yenilen Almanya'da Teknik Direktör Jürgen Klinsmann'ın geleceği tartışılıyordu, takımın formu çok düşüktü ve sistem konusunda bir kargaşa vardı. Şimdi ise sözleşmesini uzatmak istemeyen ve büyük bir ihtimalle Dünya Kupası sonrası istifa edecek olan Joachim Löw tartışılıyor, Almanya Milli Takımı formsuz bir görüntü çiziyor ve sistem konusunda tartışmalar iyice başladı gibi.

Maçtan sonra Oliver Kahn'ın "acaba 4-3-3 Almanya'nın sistemi mi, tartışmak lazım" sorusu, ilerleyen günlerde Almanya'nın gündemine oturacağı bir gerçektir. Mesut Özil'in takıma dahil olmasıyla değişen sistem yürümüyor henüz. Almanya özellikle hücum hattında etkinliğini kaybediyor. Maçı yayınlayan Alman ZDF kanalının verdiği bilgiye göre bir Alman Milli Takımı 1992'den beri ilk kez ilk yarıda sadece bir şut çekmiş. Karaları bağlamış durumdalar. Löw'ün sistem konusunda çok taviz vermeyen bir yapısı olması itibariyle, bu konuda çok şeyin değişeceğini sanmıyorum.

Galip takıma gelirsek, önce şanssız bir isim hakkında konuşmak lazım. Bayern Münih'de çok mutlu günler geçirmeyen, ancak bu maçı iple çeken Martin Demichelis'in, kendi stadında sakatlanıp, bir müddet oynamayacak olması, kötü bir kader. Demichelis'in elmacık kemiği kırıldı. Umuyorum sakatlığı uzun sürmez ve Arjantin Dünya Kupası kadrosunda yer alır. Jose Pekerman'in 2006'da onu kadro dışı bırakması, Demichelis'te ciddi anlamda depresyonlara yol açtı. Birdaha aynı acı zor gelecektir.

Saha içine dönersek, bu kadar disiplinli bir Arjantin takımı beklemiyordum. 1860 Münih'in tesislerinde kamp yapan Arjantin'in verdiği görüntüler aslında maçı çok ciddiye almıyormuş gibiydi, özellikle antrenman sırasında puro keyfi yapan Teknik Direktör Diego Maradona'ın görüntüleriydi akıllarda kalan. Ama maçta iyi bir Arjantin takımı vardı, top kontrolü üst düzeydeydi. Özellikle Milli maçlarda Barcelona performasını gösteremeyen Lionel Messi ve Benficalı Angel di Maria'nin oyunu dikkat çekti.

Bir maça çok fazla anlam yüklemek doğru olmasa da, Arjantin benim gözümde Dünya Kupası'nda önemli işler yapacak gibi bir izlenim bıraktı. Bu arada maçtan sonra Higuain'i özel jetle Madrid'e götüren Real yönetiminin görgüsüzlüğünü şiddetle kınıyorum (!).

Türkiye 2-0 Honduras

Eleştirmeyi çok severiz, eleştirecek birşey olmasa da eleştiri buluruz. Bu maç öncesi ve devamında eleştirilecek konular yok değildi. Özellikle bazı takıntılar insanın dikkatini çekiyor. Geçen sezon Galatasaray'da kadro sıkıntısı nedeniyle stoper oynayan Hakan Balta, bir müddet sonra Milli Takım'da da stoper oynamıştı. Şimdi de Galatasaray'ın yanlış transfer politikası nedeniyle solbek oynamaya mahkum olan Caner'in, Milli Takım'in bir hazırlık maçında da solbek oynaması komedi gibi. Özellikle kadroya Çağlar Birinci gibi bir oyuncuyu çağırdığınız zaman.

Bu A Milli Takım kadrosunu seçenin ve kuranın alternatif üretemediğine dair bir göstergedir. Başka kafayı karıştıran bir isim ise Nuri Şahin'dir. Bundesliga'da bu sezon en iyi orta saha oyunculardan biri olan bu oyuncunun, hala Milli Takım'da banko degil. Bir hazırlık maçı olduğunu kabul ediyorum ama bunlar önemli göstergeler. Tutturduk bir eleştiri serisini, devam edelim. Önümüzde ciddi bir maç yok ama hala kalede Volkan Demirel dışında bir alternatif isim göremiyoruz. Belki Oğuz Çetin'in ilk maçı olması itibariyle çok fazla riske girmek istemedi ama bu Milli Takım'a neden yedek kaleci çağrılıyor, artık nerdeyse onu sorgulayacağım.

Dünya Kupasına gidecek olan Honduras'in bir B Planı'nın olmadığı notunu (!) vererek, bir hazırlık maçında ciddiyeti kaybetmeyerek iyi oynayan Milli Takımımızı da kutluyayım...

Dumansız Hava Sahası?

Diego Armando Maradona, Almanya - Arjantin maçı öncesi Münih'deki antrenman sırasında purosunu tüttürüyor...

Jupp Heynckes ve Lukas Podolski

Lukas Podolski'nin, Köln'deki durumu malum. Tam tamına 1.993 dakikadır gol atamıyor ve Köln'de ilk geldiğindeki çılgınlık da kaybolmuş durumda. Bilindiği gibi formalar, atkılar, t-shirtler, kısacası ürün konusunda bir rekor yaşanmıştı. Lukas Podolski iç çamaşarı bile satışa sunulmuştu ve Köln kulübü, 10 Milyonluk bonservis ücretinin karşılığını çabuk buldu. Ancak sportif açıdan bakarsak Podolski transferi tamamiyle bir fiyasko. Forvete alınan ancak orada Milivoje Novakovic'in yanında yer bulamayan Podolski, kimi zaman sağ açık, kimi zaman sol açık oynadı ve Köln'ün diğer vasat oyuncularından pek bir farklılık göstermedi. Bir umut ışığı son Bayer Leverkusen maçı oldu. Forvete yakın görev alan Podolski yine gol atamadı ama gösterdiği mücadeleyle göz doldurdu - rakibin Teknik Direktörü bile övgü doluydu. Ancak Jupp Heynckes Podolski'yı öveyim derken, yerin dibine sokması, Podolski'nin içinde bulunduğu çikmazı özetliyor sanki: "Lukas'ın bugün gösterdiği mücadele inanılmazdı. Berti Vogts'u hatırlıyorum onu gördükçe." Podolski'nin, onu Alman tarihin en kazma futbolcusu ile kıyaslayan eski teknik direktörü Jupp Heynckes'e teşekkür ettiğine dair bir bilgi henüz gelmedi...

Kaman ve Nowitzki

Evlilik mi teklif ediyor, nedir...
"Sevgili Chris, bu yüzüğü simdilik gömleğine takıyorum..."

Yalçın’ın birşey demesine gerek var mı?

Aslında sadece an meselesiydi ve sonunda da başardık. En sakın olanını da çıldırttık. Frank Rijkaard’ın Antalyasporlu Yalçın hakkında söyledikleri düşündürücü. „Jo’yu bilerek sakatladı“ iddialarına „doğru“ demesi ve bu oyuncu hakkında ağır konuşması normal bir futbol tartışması olarak görülmemesi lazım. Rijkaard yandaşları Yalçın’a ateş püskürüyor, muhalifler Galatasaray’a ve Teknik Direktörüne. Hatta adamlığını tartışanlar bile var. Bu yeni birşey değil, bu yüzden maalesef artık buna da şaşırmamak lazım.

Tabii ki bir futbolcunun başka bir futbolcuyu bilerek sakatlayıp sakatlamadığı konusu konuşulması gerek. Bu iddia gerçekse, herşeyden önce zaten bir suçtur. Daha da ötesi sporun bittiği noktadır. Ama konuşulması gereken başka bir konu daha var, oda Rijkaard’ın bile artık bu işlerin işine girmesi. Biz bu adamı taraflı tarafsız futbolumuz hakkında güzel tespitler yaptığı için övdük, hatta taraflı tarafsız onu bu yüzden sevdik.

Verdiği her röportaj da önemli bilgiler verdi, bizi bize anlattı ve çalışmamız gereken konuları işaret etti. Klişe bir laf olarak algılamayın ama doğrusu bu; Frank Rijkaard, Türk Futbolu için bir şanstır. Ancak bu şansı kaybetmeye emin adımlarla ilerliyoruz. Kendi içimizdeki anlamsız kin ve nefret yüzünden, askı aşan renk cehaleti yüzünden. Frank Rijkaard, eski bir Galatasaraylı’nın yeni bir Galatasaraylı oyuncuyu bilerek sakatlayıp sakatlamaması tartışmasına girmemesi lazım. Onu buraya sürüklememek lazım. O bu yüzden gelmedi bu ülkeye.

Belki Rijkaard’ı bunun içine bilerek sürükleyenler oldu, onu kullananlar oldu ama daha da ötesi Rijkaard’ın artık kendi de bazı şeyleri görmesi de uzak bir ihtimal değil. Yalçın Ayhan’ın „Jo’yu bilerek sakatladım, seni de sakatlarım“ sözü ne kadar doğru, ne kadar yalan bilemiyoruz ama açık konuşalım; Yalçın’ın birşey demesine gerek var mı? Turkcell Süper Ligi’nde manzara belirgin bir şekilde ortada değil mi? Bu sözleri kullanmadan uygulayan oyuncuyu bırakın bir yığın takım yok mu ülkemizin en elit liginde?

Topu bırakıp birbirine saldıran iki takımın savaşını, gazeteler „müthiş mücadele“ olarak manşetlediği bir ligin şahitleriyiz. Geçtiğimiz gece milyonların izlediği ve fizik mücadelenin cenneti olan Super Bowl'un o gardolap ebatlarındaki oyuncuları bile Süper Lig'de oynamaktan çekinir mi diye düşünmedim değil. „Erkek oyunu“ kılıfıyla sporla uzaktan yakından alakası olmayan bir beden aktivitesi izliyoruz epey zamandır Süperlig'de.

Yılın en itici sözcükleri olarak seçtiğim „marka değeri“ yerin dibinde. Bu markanın bu şekilde herhangi bir değeri yok. Çünkü olmayan birşeyi marka yapması gerekenleri bile çileden çıkartıyoruz, iyi niyetli çabalarına ihanet ediyoruz. Bu zihniyet ve bu zihniyete prim tanıyanlar olduğu sürece, bu böyle devam edecek. Iyi seyirler...